Quintessentia
@Dedalus_
Özüne yaklaştıkça manzara değil, uçurum büyür. Modifiye edilmiş benliğinden memnunsan, dön geri; sana göre değil burası... #306148980
1206 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
İnsan beynini büyüten ve türümüzü gezegenin hakimi kılan şey bencilce bir rekabet değil, tam aksine prehistorik avcı-toplayıcı kabilelerin sergilediği o muazzam sosyal işbirliği dürtüsüdür. En vahşi ve en rekabetçi olan değil, en sosyal ve en iyi paylaşan hominidler hayatta kalmıştır. Cinselliğin paylaşılması da bu sosyal hayatta kalma ağının ayrılmaz bir parçasıdır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Evrim biyoloğu Richard Dawkins'in insan doğası hakkındaki kasvetli görüşleri biraz daha az kesinlik taşıyabilirdi sanki: 'Ortak iyilik için kişilerin bencilce davranmadığı ve cömertçe işbirliği yaptığı bir toplum kurmak istiyorsanız dikkatli olun, biyolojik doğadan çok az yardım görebilirsiniz. Gelin, cömertliği ve diğerkamlığı öğretmeye çalışalım çünkü biz bencil doğduk'. Belki; fakat türümüzde işbirliği de derinlere uzanmakta. Karşılaştırmalı primat zekası alanındaki yeni bulgular, araştırmacılar Vanessa Woods ve Brian Hare'i, acaba işbirliği dürtüsü türümüzü betimleyen zekanın anahtarı olabilir mi, sorusuna yöneltti: 'Sıklıkla iddia edildiği gibi, en zeki hominidlerin hayatta kalarak gelecek nesli ürettikleri değil de, en sosyal hominidlerin hayatta kaldıkları doğru olabilir'.
Şempanzelerin hiyerarşik, kıskanç, tecavüze ve savaşa eğilimli doğası, modern kapitalist ve ataerkil düzenin kendi şiddetini "doğallaştırmak" için sığındığı kusursuz bir prehistorik gerekçe olmuştur. Eğer insan 5 milyon yıllık kesintisiz bir ölümcül saldırganlık mirasının gazisiyse, o halde mülkiyet savaşları, erkek egemenliği ve kadının cinsel denetimi kaçınılmazdır. Bu durum; Hobbesçu karanlık insan doğası kurgusunun primatoloji üzerinden nasıl bir silah haline getirildiğini teşhir eder.
Şempanzelerin güç delisi, kıskanç, hemen şiddete başvuran, aldatıcı ve saldırgan oldukları dile getirilir. Cinayet, gruplararası organize savaş, tecavüz ve çocuk katli bu anlatımlarda öne çıkan davranışlardır. Bu tüyler ürperten gözlemler 1960'larda yayınlandığında, teorisyenler insanın ataları hakkında 'katil insansı' teorisini üretmekte gecikmediler. Primatolog Richard Wrangham ve Dale Peterson, bu şeytani teoriyi şempanze davranışında eski insanın kana susamışlığının kanıtını görerek, katı ve yalın terimlerle özetliyor: 'Şempanze benzeri şiddet, insani savaşı öncelemiş ve ona yol açmıştır. Bu da modern insanları, 5 milyon yıllık kesintisiz ölümcül bir saldırganlık alışkanlığının şaşkın gazileri yapar'.
Bilim dünyası, insana en uzak primat olan, geniş sosyal gruplarda değil de yalıtılmış çiftler halinde yaşayan ve zihinsel kapasitesi son derece düşük olan Asya şebeklerini (jibon) alıp modern tek eşli evliliğe evrimsel model yapmaya kalkışmıştır. Genetik olarak burnumuzun dibindeki hiperseksüel ve sosyal bonoboları görmezden gelip, ağaç tepelerindeki şebeklere sığınmak, bilimin kendi ahlaki önyargılarını kurtarmak için "domuzların kanatları olduğunu" iddia etmesiyle eşdeğerdir.