ah! diz çökmek istiyorum; ellerim dolaşıyor, başka fikirler için yalvarıyorum, ama kime? bilmiyorum. ama bunların, bu bağıran hakikatin üstesinden gelemiyorum. kendimi iki kat inandırmadım mı? hayata baktığımda, her şeyin sonuncusu nedir? hiçbir şey! zihnen yükselsem, en yüksek olanı nedir? hiçbir şey.
Tek gerçek fertlerdir; Tanrı insanlıktaki kişiselliğin cisimlenişidir. Dünya pracessusu zincirinde bizzat en yüksek halka olan insanın, tabiatla içten bağlılığı hakkındaki bu canlı tasavvur bir sürü seçkin şahsiyetler yaratmıştı.
Bergman çok etkileyici dramatik sahnelere rağmen, mekanları çok güneşli gösterirdi. Bunu bir yerde şöyle izah etmişti; çocukluğunda gördüğü en kötü kabuslar hep güneşli havada geçiyormuş.