Yani şiirler ölü. İçlerinde hayat yok. Yazdığım her şey öyle. Yaşamıyor, ürkek. Çirkin ya da kaba olmayabilir, ama ölü - düpedüz ölü.
Şiirlerim ölü, çünkü ben ölüyüm. Sen ölüsün.Hepimiz ölüyüz. Ölü bir dünyada ölü insanlar...
Gerçek yoksullara hiçbir zaman acımamıştı. Asıl acınması gerekenler, siyah ceketli yoksullar, orta-orta sınıflardı.
Başkalarını kendimize tercih etmeyi bize öğütleyen tek bir doğa itkisi bile hissettik mi bu güne dek, bu dünyada herkes tek başına değil mi? Bize yapılmasını istemediğimiz başkalarına yapmamamızı bize söyleyen hayali sesten söz ediyorsunuz;ama bu saçma öğüt bize yalnızca insanlardan, zayıf insanlardan gelmektedir.
Doğacı Buffon, aşkın ancak fiziksel olanı iyidir, der ve iyi bir filozof olarak bunun üzerinde akıl yürütmenin de ötesine geçer. Tekrar ediyorum, eğlenin;ama asla aşık olmayın;aşık olarak kafanızı daha fazla karıştırmayın:Size gereken şey ağlayıp sızlamalarla, hıçkırıklarla, kaş göz işaretleriyle, aşk nameleriyle bitkin düşmek değildir;düzüşmektir
İnsan soyunun yeryüzünden silinmesi ya da yok olması doğayı ne ilgilendirir! Bu felaket başımıza gelirse her şeyin yok olacağına kendimizi inandırışımızdaki kibirle alay eder! Bu yok oluşu fark etmez bile. Çoktan yok olup gitmiş türler olduğunu bilmiyor muyuz?