Nüfusu kalabalık ailelere gittiğim zaman ,karınları balon gibi şişmiş ,benizleri sapsarı,kolları ipince ve bir lokma ekmek umarak sessizce bakan çocukları görünce yüreğimiz parçalanıyordu. Eğer bana o zamanlar "Haydi , sen de cepheye git ve öl , o zaman savaş bitecek ve çocuklar da aç kalmayacak" deselerdi , hiç tereddüt etmeden giderdim cephede ölmeye...
Böylesine acıkmış çocukların bakışlarını bir daha görmezdim.