Aleyna
@Delikedi9
17 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Ben nefretle doğmamıştım ama nefretle büyümüştüm.
Sayfa 7
Yarım kalınca insan olmayı da bütünüyle kabul etmedim ama insan olmak bütündü, gözyaşıyla ve gülümsemeyle.
Çiçekleri gördüğümde gülümseyen birinden, çiçeklerin üzerine basıp geçen birine döndüm ve artık sonunda oraya geldim; kendimden nefret ettiğim yere.
Çünkü ben, yıllar boyu kanat çırpmasına izin verlimemiş bir kırlangıç kuşuydum. Kanatlarım gücünü yitirdi ama yüreğim hala sağlam.
Sen dünyayı kafanın içi gibi ipsiz sapsız şeylerle dolu mu zannediyorsun Allah aşkına? Bir türlü kendine ve insanlara gözlerini açarak bakamayacak mısın? Bütün ömrün tasavvurlar, hayaller, Don Kişotça emeller peşinde koşup kendini aldatmak ve aleladeliklerden başka hiçbir şey yap yapılmayan bu dünyada kendinin ve başkalarının fevkaladelikler yapacağını vahmetmekle mi geçecek?
