Demet
@DemetCeylan
Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni
Yüksek Lisans
İstanbul
14 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Kötü bir çocukluk geçirmiş bireyler her ne kadar büyüdüğünde ‘annem/ babam gibi olmayacağım, onun yaptıklarını ben asla yapmayacağım’ dese de kendini gerçekleştiremeyip kişisel özerkliğini elde edemediğinde bir zaman sonra ellerini kır saçlarında gezdirip aynaya baktığında karşısında anne/babası ile o inkar ettiği, nefret ettiği, travmalarının/ hayatının akıbetinin esas sebebi kişiye dönüştüğünü acı bir şekilde fark eder. Aziz Bey’in yaşadığı tam da bu oldu.
Güneşten ağır ağır gölgeye geçilir gibi pek de anlamadan akşam olur gibi ışıklı, neşeli bir yüzden kederlere geçti Aziz Bey. Kederli bir mazisi oldu. Burnu havada, başı dikti hep. Başka türlü yaşamayı beceremediyse de hadisenin yaşandığı gece Haliç’in kirli sularına bakarken anladı ki aslında hep öyle sanmış. Oysa şiddetle yanılmış. Ve yine anladı ki hayatı zaten tümüyle bir yanılgıymış.
Peyami Safa’nın en beğendiğim romanım dediği Matmazel Noraliya’nın koltuğu beni ilk sayfalardan itibaren heyecanlandırdı. Modern roman tekniği özelliklerinden olan anlatıcının gittikçe ortadan silinmesi, Türk edebiyatında ilk kez bu romanda denenmiştir. Bir hakikatin arandığı romanlardandır. Baş kahraman Ferit, hedonist, şüpheci, dinsiz hatta nihilisttir. Tıp okurken felsefeye merak sarmış ve felsefe bölümüne geçmiştir. Zekidir ancak zekası onu amaçsız ve iradesiz bir hayata sürüklenmekten kurtaramaz. Ruhsal dengesi pek yerinde olmayan ve delilik korkuları geçiren bu genç, karşılaştığı ve çözemediği parapsikolojik ve metapsikolojik olaylar sonucu bir buhran içinde bocalamaya başlar.
Hayatımda vazgeçilmez romanların başında gelen Peyami Safa’nın Yalnızız romanının önüne mi geçecek acaba diye ilk bölümünü heyecanla okuduğum bu eser, ilerleyen sayfalarda garip olayların üst üste yığılması, karşılaşılan akıl almaz durumlar, olayların medyumluğa bağlanması gibi paranormal olaylarla kurguyu inandırıcılıktan uzaklaştırdı. İkinci bölümün Büyükada’da geçmesi her ne kadar heyecanlandırsa da olayların iyice sarpa sarıp teknik anlamda da düşüşün olması yazarın vermek istediği tezi inandırıcı bir şekilde işlemesini engellemiş.
Denilebilir ki Peyami Safa’nın sanatçılığı ideolojisinin kurbanı olmuştur.
Yaşar Kemal hep Çukurova’yı anlatır zannedilir. Hayır, değil. Bu kitapta İstanbul’u anlatıyor. İstanbul sokaklarını karış karış gezdiriyor. Denize, İstanbul’a , yunuslara, insanın içindeki fena duygulara dair...
Yaşar Kemal’in "Deniz Küstü" adlı büyülü romanı 1978’de 91 sayı boyunca o yılların kral gazetesi Milliyet’te yayımlanmış, bu nefis metne Abidin Dino’nun enfes çizimleri eşlik etmiştir. Yapıkredi yayınlarından geçende çıkan "Çocuklar İnsandır" gibi bu kitabın da özel bir basımını görmeyi dileyerek, Dino’nun konuyla ilgili yorumlarını okuyalım ("A’dan Z’ye Abidin Dino" - yky, 2000; s. 90) : “Genellikle sergilere pek aldırış etmem, fakat bu sefer iş başka sayılırdı, dosta düşmana karşı en büyük sergimi açacaktım. İki ay boyunca her gün, yarım milyondan fazla insan ister istemez çizgilerimi görecek, yargılayacaktı. Resimlerimle birlikte gazete her gün İstanbul balıkçılarının eline geçecekti ya da Anadolu yaylasında Çorumlu, Kayserili, Sivaslı köylülerin eline varacaktı örneğin. Bir ömür boyunca resimlerimi asıl onlara göstermeyi düşlemiştim, emekçilere sergi açmayı kurmuştum.Fırsat bu fırsattı, Yaşar Kemal’in romanı ile kol kola, tuluat kumpanyası misali, Anadolu turnesine çıkıyorduk gümbür gümbür.”
Ayfer Tunç, postmodern yazar kimliği ile tanınır. Bu kitaba başladığımda postmodern romana başladım havasıyla elimde kağıt kalem oturdum başına. Ancak postmodern teknikler bulamadım. Geleneksel roman
