Demircan Baran
@DemircanB16
Şu anda okuduğu kitap
Birçok yerlerde işçiler arasında toplantılar yapılıyor ve bu yerlere Şefik Hüsnü’nün gitmesi ve liderlik gövde göstermesi yapması isteniyor, fakat Şefik Hüsnü bu gibi iştiraklerden kaçınıyor ve bu yüzden komite toplantılarında Elektrikçi Nuri, Vanlı Kâzım ve Salih Hacıoğlu tarafından devamlı şikâyetlere ve tenkitlere uğruyordu. Şefik Hüsnü arkadaşımız Münevver arkadaşlarıyla bol bol konuşur ve sohbet eder de, davasını gütmekte olduğunu iddia ettiği işçiler arasına girmekten neden çekiniyor, diyorlardı. Ayrıca, kendi Münevver arkadaşları arasında da bir çatışma vardı. Vedat Nedim, Şevket Süreyya ve diğerleri de aralarında Burjuva ve Milliyetçilik meselelerinde tartışıyorlardı
Evet, insanlık tarihinin en ünlü eserlerinden birisi olan Komünist Manifesto’nun yayımlanma tarihi 1848’dir; fakat Birinci Dünya Savaşı’nın başına geldiğimizde, işçi sınıfı partileri kendilerine komünist değil, sosyal demokrat ya da sosyalist demektedir. Kırılma noktası, bu savaşta uluslarası sosyal demokrasinin ana gövdesinin kendi ülkelerinin bu savaşa katılmasını desteklemesi ve daha sonra, Rus İmparatorluğu’nda başlayan devrimin başına, buna ana gövdeden ayrı biçimde, Rusya’nın savaşa katılmasına karşı çıkan Bolşeviklerin geçmesi olacaktır. Yani uluslararası sosyal demokrasiden ilkesel temelde ayrı düşen bir azınlık, 1917 itibariyle muzaffer bir devrimin başındaki rolleriyle büyük bir avantaja kavuşmuştur. Komünist ismini benimseyerek de sosyal demokrasi ile kopuşun adını koymuştur. Yani 1919’da Komünist Enternasyonal’in kuruluşuna geldiğimizde, komünizm, eski bir kavrama referansla yola çıkan yeni bir siyasi akımın adıdır.
Ekim Devrimi’nin etkisiyle büyük sosyalist partiler genellikle Komintern’e katılmak isteyen bir sol kanat ile, o zamana kadarki 2. Enternasyonal bağını muhafaza etmek isteyenler arasındaki ihtilaflı kongrelerin ardından ikiye bölünüyordu. Eski sosyalist partinin çoğunluğunun Kominter’den yana tavır alıp, komünist kanadın çoğunluğu kazandığı durumlarda da (örneğin Fransa sosyalizminin 1920 Tours kongresi), parti içindeki çoğunluğu kazanamayıp azınlık olarak kaldığı durumlarda da (İtalyan Sosyalist Partisi’nin 1921 Livorno kongresi), bu kırılma kongreleri komünist partilerin kuruluşuyla sonuçlanacaktı. Çoğunluk ya da azınlık olarak sosyalist partiden kopan gruplar, bazen daha küçük gruplardan (anarşistler gibi) katılımlarla, ülkelerindeki komünist partiyi oluşturacaktı.
Kendi içindeki bölünme ile komünist partinin temelini oluşturabilecek büyük işçi partilerinin olmadığı durumlarda ise, daha dolambaçlı ve büyük partilerin enternasyonali değil, enternasyonalin (bazen bir çekim noktası olarak dolaylı biçimde, bazen ise birleşme yönündeki müdahalelerle doğrudan) partikeri şekillendirdiği bir gelişim hattından bahsedebiliriz. Suriye-Lübnan'da, bu birlik her şeyden önce, ülkedeki Hınçak partisinin gençlik kolunun bu partiden kopup komünizme yaklaşması ile kurulan Spartak grubu ve Yusuf Yazbek etrafındaki Arap grubun birleşmesi ile 1925 yılında gerçekleşecekti. Mısır'da daha erken bir tarihte, ülkedeki 1919 devrimini izleyen dönemde farklı siyasi geleneklerden ya da milletlerden gelen gruplar, 1920'de birleşecekti. Birliğin organik olarak bir türlü gerçekleşmediği bir dizi örnekte ise, Komünist Enternasyonal'in müdahalesi ile birlik yolunun açıldığını, ya da en azından bu yönde bir çabanın olduğunu görüyoruz. ABD'de, komünist hareketi oluşturan iki kanadın, yani Amerika