İnsan sevdiğini mi öldürür, yoksa sevdiğine kendini ikna etmeye çalıştığını mı? Gerçek sevgi saygıyla gelir, affedicidir, olmadı yoluna devam edebilir, bu yolda belki delirir ama kendi kendine, sessiz ve sakince. Peki ya öldürenler? En çok ben seviyorum diye üstüne basa basa bağırır, yok beni terk edemez, onu ben kadar kimse sevemez.. bunlar hep kendini ikna etme çabası. Ortada sevgi yok, sevilme isteği var ama sevmeyi de bilmiyordur ve belki bu yüzden içten içe nefret bile ediyordur farketmeden. Küçücük birşeyi bile kendine karşı saldırı sayar, korkar bilinç dışının ortaya çıkmasından. Ve hep derler "Çok seviyordum, kıskandım. Onun için öldürdüm."