Kurtuluş Yalçın
@Deniznazim
Yaşamak için seviş ve oku.
Akaryakıt istasyonunda pompacıyım.
Liseli
Silifke
Silifke, 26 Mayıs 1981
675 okur puanıKasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Rıman kahramanımız Ediz beş yıl aradan sonra Talib'in çağrısıyla daha önce kaldığı otele iki günlüğüne gelir. Fakat hiç bir zaman görüşemezler. Kuzgun heykelleri birer simgedir. Habil'in işlediği cinayete ortak olan kargayı temsil etmektedir.
Kişilik bozukluğu olan kahramanımızın işlediği cinayeti Ragıp adını verdiği diğer kimliğiyle hesaplaşma sürecidir bütün hikaye. Sıkılmadan okuyacağınız bu roman güzel aforizmalarla daha da ilgi çekici hale geliyor. Sürpriz sonlu olması ise okuyana olmuş olan olabilecek olanların habercisidir imasını veriyor. Ben sevdim, tavsiye ederim.
Daha önce Huzursuzluğun kitabını okuduğum Pessoa bu defa Burjuva övücüsü, sosyalizm düşmanı ve doğal olarak emekten yana olmayan fikirlerini boca ettiği kitabı sabırla okudum. Bana zaman zaman Orwell'in Hayvan Çiftliğini hatırlattı.
Abd olmasa Rusya'da Kominizm veya sosyalizm farketmez yıkılmayacaktı. Gorboçov zaren bunun için seçilmişti. Bakunin'in tesirinden kurtulamadığını gördüğüm Pessoa, emekçi sınıfından Burjuva oluşunu ve bittabi önce Anarşistlikten evrilip kendince övünerek anlatıyor.
Bir sosyalist olarak hiç şaşırmadığım anti sosyalist düşüncelerini elbette kabul eden hatta kitabı sevenler olacaktır.
Şimdi ben bu roman içün nasıl bir inceleme yazayım? Yine edebi takıntım tuttu galiba. Yazarın eline, diline sağlık emek vermiş, ter dökmüş, yazmış.
Kitaptaki karakterleri belki sadece ben ham buldum. Çünkü diğer inceleyenlere göre sınıfı geçmiş, saygı duyarım.
Öte yandan ana karakter Orhan'ın laubali hali olay örgüsünü sürüklemekte başarız olmuş. Olduğu kadar artık. Zaten romanın adı okuyucuya bir Sebahattin Ali vadetmiyor, anlayana yani.
Kerim bıçkın solcu, Şule liberal, Orhan ortaya karışık tipler. Aslı ise babasının vasiyetini kan davası belleyen ergen rolünde.
Çok da uzatmak istemiyorum; vakit geçirmek için okunabilir, bir sürü aforizma var, paylaştım zaten. Ciddi ve araştırma okumaktan biraz sıkılanlar için bir mola vermeye yetecek bu roman.
Çok acayip bir adam bu bakunin. Bana okurken sürekli Don kişot'u anımsattı. Okurken acaba bu adam bir dahi mi yoksa deli mi diye sık sık kendime sordum. Hayır gayet ciddi söylediklerinde ve iddialarında. Bunu bugün başka ülkelerde ifade etmeye kalksa muhtemelen gökyüzünün ancak 20 metre karesini görebilir.
Yazılarına hakim olmak için, Hegel kimdir,lassalle kimdir, marx ve angel kimdir iyi bilmek lazım; yoksa okuduklarınızı sindiremeyebilirsiniz.
O kadar çok alıntı paylaştım ki, Bakunin yaşasa gözleri dolacak. Kitap sorduğu sorulara net ve kesin cevaplar vererek kendini haklı kılmaya çalışıyor. Katıldığım yerler var, o da marksizm hakkındaki iddiaları. Nasıl ki devlet olmadan yaşayamazsak, kominizm de imkansız bir düş geliyor. Ama işçiysen inanmaktan başka bir şey içinden gelmiyor. Nasılsa hep umut fakirin ekmeği olacak.
Bir yazar var, Dünyanın sonu savaşı gibi muazzam bir roman yazıyor. Sonrasında okuduğum Kent ve Köpek romanıda ona ait. İnanılır gibi değil. Dil akıcı olsa bile sık sık çocukluğa dönüp parçalı anlatma okumayı sıkıcı hale getiriyor. Konusu Askeri Kolejdeki çocukların 5 yıl boyunca yaşadıkları olayı ve çürümüş bürokrasiyi anlatıyor. Çok uzatmak istemiyorum, okusanız da olur okumasınızda.
