İnsanı çeken değersiz, Yaldız etkisi yaratan pırıltının ardındaki bütün o düelloların ahmaklığını anlaması uzun sürmemişti. Gittiği meyhanede sarhoş öğrencileri eğlencenin ve merasimin ardından sabaha karşı renkleri atmış, yüzleri kül gibi olmuş halde gördüğünden ve bir düello sırasında daracık kirli bir odada bulunduğundan beri, bu işler yapılırken takınılan ciddiyete sadece içinden gülüyordu artık ve bu olaylara karşı duyduğu ilgiyi o günden sonra bütünüyle yitirmişti.
Ölüm bitişikte bir kız çocuğunu pençesine almaya çalışırken, o hayvan gibi uyumuştu ve bu durumda nasıl olur da başkalarından güven bekleyebilirdi?
spoiler içerir :)
İnsanın hayatında bir anlam bir amaç olmasının önemini hatırlatan bir kitap. Ama bence kitaptaki en önemli nokta şu. Kitabın sonunda adamın bir günlüğünden bahsediliyor. Bu günlüğe yazmak için güzel şeyler yaşamayı bekliyor. Hayatı boyunca farklı biri olmayı istiyor ama sadece istiyor bunun için hiç bir çabası yok. Ve hayatında sürekli olmasını beklediği şeyler var; insanlar tarafından ciddiye alınmak; gerçek bir erkek olarak görülmek... Hep bir beklenti içinde. Hayatının geri kalanını mutsuz yaşamış. Tam hayatında kayda değer bir şeyler yaşadığını hissettiği anda ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğreniyor. Kitapta da dendiği gibi “Yaşamın elverişsiz ve zayıf olan her şeyi yok ettiğini öğrenmemiş miydi? Yaşam ona da eşit davranır ve onu sakınmazdı.” Hayatın her anının kıymeti var. Hayallerimizdeki gibi olmasa da. Hayatımızın her anı önemli. Bir anda hayatınızın sonu geldiğini öğrenip aslında o öylesine, beğenmeden ,umarsızca yaşadığınız anlarımızdan başka hayatınız olmadığını öğreniyorsunuz. Evren’in sizle alay etmesi gibi bir şey. O değerini bilmediğin zamanlardan başka zamanın olmadığını öğrenmek. Bende kendi adıma burdan ders aldım. Farkında olmadan böyle koşuşturmacalarım vardı. Ama hayatın hiç beklemediğin bir anda pat diye bitebilir. Beklediğiniz o şeyler hiç gerçekleşmeyebilir. O zaman tüm ömrümüzü boşa harcamış olmaz mıyız? Ben beklediğimden çok daha fazla etkilendim bu kısacık romandan.
Levent CİNEMRE’nin kitap sonuna koyduğu açıklamaları seviyorum. Kitapla ilgili çok açıklayıcı ipuçları bence bunlar.
Kitap sonunda karakterin kafa yapısı beni hayrete düşürdü. O kadar çok gezmiş, görmüş ve pek çok insanla tanışmış birinin nasıl bu kadar dar görüşlü olabileceğini anlamakta zorlandım. Hani çok gezen çok bilirdi. Martin Eden kitabındaki gibi düşünemeyen, tüm fırsatlara rağmen kendini geliştirmeyen insanlara dair bir eleştiriydi sanırım bu da.
