2/10
1 saatte okudu
·Okunma: 21 Haziran 2012 23:57
·2012 4. kitabı
Ruhun en derin yaraları ile yüzleşmek yerine, futbol takımı tutar gibi parti tutuyor, siyasi mücadeleyi varlığımızın en önemli rüknü haline getiriyoruz. Hayatın insan ruhunda açtığı oyukların, günübirlik siyasetin pansumanı ile iyileşeceğini sanıyoruz.
Arno Gruen “Düşmanlar bizi kendi yaralanmışlıklarımızı görmekten uzak tutarlar. İnsan başkalarını cezalandırabildiği, aşağılayabildiği, hatta yok edebildiği sürece kendi kendi ile yüzleşmek zorunda kalmaz.” Düşman bizim çaresizliğiminzin yerini alır, onun sayesinde kendi zayıflıklarımızdan saklanırız.
Ötekinin kötü olması bizim iyiliğimizi delalet etmez oysa onun kötü olduğu kadar biz de kötü olabiliriz. Ötekini kötü ilan etmekle, onunla savaşmak için her aracı mübah sayamayız. Oysa sözümona idealist o kesin inançlı kişi, iyi bir sebep uğruna dövüşüyor olmasının kendisine yeterince meşrutiyet alanı açtığını düşünür. Saldırgan ve kurban arasındaki ilişki saldırganın gözünde bambaşka bir içerik kazanır: düşünür ki ona saldırmasaydı, kendisinin kurban olması işten bile değildi. Suç kurban omuzuna yıkılır ve ona saldırgan elbisesi giydirilir. Kötü uygulama ve özellikler, “öteki” ne yansıtılır, kişinin kendi grubu diğer gruplara muhalif olarak konumlanmasıyla kuvvetli bir grup aidiyeti yaratılır. Beyaz subaylara göre, Kızılderililer vahşi ve “kötü” yamyamlardı, bu doğru olmasa da buna inanmayı yeğlemekteydiler.