Sınırları olmayan özgürlük, demokrasi değil anarşidir. Anarşi ile eğitilen çocuklar kurallara ya da otoriteye saygı duymayı Ve özgürlüklerini sorumluluk içinde yaşamayı öğrenemezler. Önceliği hep kendilerine verirler kendi güçlerini ve kontrollerini abartırlar.
Suçlayacak tek kişi var, oda başka biri.Bir başarısızlığın ardından, sorumluluğu üstlenmemenin en kolay yolu kendi dışımızdaki bir kişi, grup veya sebebi suçlamaktır . Seni eylemlerinden dolayı suçladığım da kendimi her şeyi bilen ve her konuda haklı konuma yerleştirir ve seni kendi yargımın bir öznesi olan kusurlu bir varlık olarak tanımlarım. Ben övgüye değer Ve güçlü bir varlığım, ancak sen, acınası ve düzeltilmesi gereken bir zavallısın. Bu suçlama oyunu, gruplar arasında oynanmaya başladığında Her grup kendisini masum, karşı tarafı suçlu ilan eder. Karşıtlıklar yoğunlaşır ve üretken /Doğurgan bir sohbete giden yol tıkanır. Ötekinden korkmak kolay iş, bir öcü yaratır ve safları sıklaştırırız.
Suçlama, sorumluluğu üzerimizden atmaya yarar, sorumluluksa yanlış giden bir ilişki de kendi payımızı görebilmeyi.
