İsmail Erol
@Derman0
Oyunculuk
Van
1999
31 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
- Lotte'nin gözlerini aradım; ah, birinden öbürüne kayıyorlardı! Ama bana! bana! bana! umarsız yalnız ona bakıp duran bana bakmadılar! Kalbim ona bin elveda dedi! Ve o bana bakmadı! Araba geçip gitti, gözüme bir damla yaş geldi. Ardından bakakaldım ve Lotte'nin topuzunun kapıdan sarktığını gördüm, ve başını döndürüp baktı, ah! bana mı?
- Azizim! Belirsizlik içinde yüzüyorum; bu benim avuntum: belki dönüp bana baktı! Belki! - İyi geceler! Ay, nasıl bir çocuğum!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu insansoyu denen, pek tekdüze bir şey. Pek çoğu, zamanın en büyük bölümünü sırf yaşamak için harcıyor ve kalan bir parçacık özgürlükten de öylesine korkuyor ki, ondan kurtulmak için elinden geleni yapıyor.
Kitap gerçekten çok etkileyici ve zor bir kitap. Dostoyevki okurken şunun farkına vardım. Bazen hayata gördüğümüz çoğu kötü şeyi veya kötü olup ta idrak edemediğimiz şeyleri dostoyevki okurken idrak etmeye başladım. Bazı sayfaları suratıma atılmış bir tokat gibiydi. Neden zor diyorum açıklığa kavuşturayım, ben her sayfasında her cümlesinde kendimden veya çevremden bir şeyler gördüm. Az öncede belirttiğim kötü şeylerin bir çoğunu etrafımızdaki insanlardan bizzat görüyoruz, bu aşağılamaları küçük düşürülmeleri bir çoğumuz yaşıyoruz. Bu durumların bazılarını anne babamızda, arkadaşlarımızda, okulda iş yerinde, sokakta ve her yerde görebiliyoruz. Ve hatta bazılarını kendimiz bilerek veya bilmeyerek yapıyoruz. Kahramanın iç dünyasıyla ilişki kurmak çok zor olmadı, bizler de hayatımızda bazı insanlar tarafından ezildik veya birilerini aynı şekilde ezdik. Bizler de çoğu zaman karakter gibi hissediyoruz, yalnızlıktan sıkılıp insan içine karışıyor, sonra insanların hayalimizdeki gibi iyi veya gerçek dost olmadığını görüp tekrar kabuğumuza çekiliyoruz. Hem insanlardan kaçma gereksinimi duyuyoruz hemde onlara ihtiyacımız var yada ihtiyaç duyduğumuzu hissediyoruz. Hepimizin bir hayal dünyası var, orda kendimize bir imaj çiziyoruz. Sonra o çizdiğimiz imajla gerçek hayattaki imajımız tutmayınca hayal kırıklığına uğrayıp kırılıyoruz. Kitap karakterin psikolojisini çok iyi yansıtmış, ayni zamanda kişisel gelişim kitabı da sayılabilir. İlk defa bir kitapla ilgili bir şeyler yazma gereksinimi duydum. İçimden gelenleri yazdım. :)
Yumuşacık koltuğa oturur, Dostoyevski'yi okurdum. Ya da Gorki'yi. İnsanın karnı tok, sırtı pek oldu mu başkalarının yoksulluklarını okuması, merhamete gelip iç çekmesi ne tatlıdır.
Wolfgang Borchert
Wolfgang Borchert