“Her şeyin iyi gittiğini nerden çıkarıyorsun?”dedi.”Herif rüzgarı kendinden menkul uçurtmanın teki.Ara sıra telleri takılır gibi kadına geliyor gece yarısı.””Fakat Müzeyyen bu derin bir tutku .”dedim.Tırsmaya başlamıştım.Haklı olabilirdi.”Evet,biraz sapık ve tek taraflı bir tutku.”dedi.Arkasını dönüp gitti.
“Portuga!”
“Hımm”
“Hep senin yanında olmak isterdim “
“Neden?”
“Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin .Senin yanındayken beni kimse azarlamıyor ve günışığının yüreğimi mutlulukla doldurduğunu hissediyorum.”
Hayat böyleydi.İnsanlar ayrı ayrı yollara dağılırlardı.Kiminin tuttuğu yol insanı bu Cevdet gibi muvaffakiyete götürür,kimininkini de benim vardığım şahikaya eriştirirdi.Bu bir talih ,tesadüf meselesiydi.Niçin’ini nasılını sormak beyhudeydi.