Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.
Trafik akmaya devam eder; alışveriş yapanlar, aynasızlar, sürekli kıkırdayan yeniyetme aptal kızlar ve hiçbiri, hiç kimse farkına bile varmaz. Kendi önemsizliğimizle lanetlendik. Olan bu!