“İnsanın sevdiği birine bakarken onu artık göremeyeceğini düşünmesinin neye benzediğini biliyordum. O son bakış orada asılı kalır, ömür boyu saklanacağı yerde.”
Nermin YILDIRIM
“ …Sevgili filan değildik elbet. Öyle şeyler bilmiyorduk daha. Anlamların sözcüklerini yetişkinler gibi alelacele bulup dilimize dolayamayacak kadar küçüktük. Ama sözcüklerin ait olduğu anlamları yetişkinlerin artık hatırlamadığı bir içtenlikle dolu dolu hissedecek, kalbimizi onlarla genişletecek kadar da büyük. Adını bilmediğimiz , galiba merak da etmediğimiz bir şeydi onun ile aramızdaki. Kuşun uçması , tohumun filizlenmesi , güneşin doğması gibi kendiliğinden bir insiyakla yaşayıverdiğimiz , basit ve görkemli , doğal ve mucizevi bir şey. Sevdiğini söylemeye , sevildiğini işitmeye bile lüzum duymadan , beklemeden , ummadan ,borçlanmadan ,alacak defterine yazmadan , hesap kitap yapmadan , sırf içinden öylesi geldiği gibi ve elinden de başka türlüsü gelmediği için sevivermek birini.”
Nermin YILDIRIM
“İnsan yaşadıklarını korktuğu için unutur ya da utandığı için.Hatırlayınca acı veriyor diye unutmaz, acı kendini unutturmaz çünkü. ……. Ben annemin uyurgezer olduğunu korktuğum için unuttum.”