Diana Murphy
@DianaMurphy
3 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
"....Ama arada bir, bunların dışında başka bir ses duyduğu duygusuna kapılıyordu. Hep aynı sesti; bir çıngırağın tiz çıngırtısı. Neden böyle bir ses duyduğunu anlayamıyordu, hele de gece vakti, bütün koyunlarla keçiler uykudayken? Bazen kendine kesinlikle böyle bir şey duymadığını söyler, bazen de çıngırtıdan öylesine emin olurdu ki karanlığa seslenirdi: "Biri mi var orda? Kim o? Çık ortaya." Ama bir kez olsun karşılık gelmedi. Eyüp Baba anlayamıyordu. Tıpkı bu çıngırtıyı her duyuşunda neden içini bir şeyin, üzücü bir rüyanın, geride bıraktığı hüznü andıran bir dalganın yaladığını ve onu her seferinde, aniden çıkan bir esinti misali şaşırttığını anlayamadığı gibi. Sonra her şey gibi bu da bitiyordu. Geçip gidiyordu.."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Sonun hayra vardı, beni gururlandırdın." Elli beş yaşındayım. Ömrüm boyunca bu sözcükleri duymayı bekledim. Şimdi bunun için çok mu geç? Bizim için? İkimiz el ele verip çok uzun zaman, çok fazla şeyi çarçur mu ettik? Bir parçam, her şeyin eskisi gibi sürüp gitmesinin, ne kadar uyumsuz bir ikili olduğumuzun farkında değilmiş gibi yapmanın daha iyi olacağını söylüyor. Böylesi daha az acı verici. Belki de bu gecikmiş barış sunusundan, aramızın nasıl olabileceğine dair bu küçük, kırılgan, titrek ipucundan daha iyi. Bu yeni yakınlaşmanın doğurup doğurabileceği tek şey pişmanlık, diyorum kendime; ee, pişmanlığın ne hayrı var? İnsana hiçbir şey geri getirmez ki. Bizim kaybettiğimiz şeyin telafisi kesinlikle yok.
"...Birdirbir oynar gibi çocukluğunun üstünden atladığını hissediyordu. Yere bir yetişkin olarak inecekti. İndiğinde de artık geri dönüşü olmayacaktı çünkü yetişkin olmak babasının bir zamanlar bir savaş kahramanı olmak için söylediği şeye benziyordu : Bir kere oldun mu, öyle de ölürsün."
Kısacık bir an bu; bir nabız atışına zar zor yetecek kadar kısa ama kandırılmış benliğinin vitrinden ona bakan kadının gerçekliğine yetişmesine, ayak uydurmasına yetecek kadar da uzun. Az da olsa insanı yıkıyor. Yaşlanmak böyle bir şey işte, diye düşünüyor. Seni en beklemediğin sırada yakalayan bu rastgele, insafsız anlar.
Nila Wahdati'ye en çok üzüldüğüm an
Nila Wahdati : "Ben babamın yavru geyiğiyim!" diye şarkı söyleyerek hoplaşır dururdum. Bunun ne kadar kötücül bir lakap olduğunu sonraları fark ettim.
E. Boustouler : Efendim?
Gülümsüyor.
Nila : Babam geyikleri vururdu, Mösyö Boustouler..