Bu sözlerin canımı yakıyor Cihangir. Hayatın bitip de ölümün başladığı yerde insanı boyunduruğu altında tutan diz çöktüren bir kader var. Önümde yükselen taş duvarları yıkabilecek gücüm olsa burada kalır mıydım sanıyorsun?Bilip bilmeden söylediğin sözleri beni ne kadar yaraladığını keşke fark edebilseydin, keşke sana sesimi duyurabilseydim. Bu acı verici tek düzeliğin arasında bir mucize arıyorum ama kaderin tecellisi beni çaresiz kıldı.Bana kalsa gitmez miyim bunca zaman? Gidemedim işte Cihangir, gidemedim.Bu Allah'ın belası Konak bana mezar oldu topraksız bir mezar .Toprak yerine hatıraların içine gömüldüm ben......