Aslında her insan bir romandır ve biraz kahramandır. Gün gelir anlar ki, harcadığı tek şey hayalleri değil, zamandır.
tolstoy şöyle diyor:
"tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar:
ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.."
Tolstoy’a söyleyin, tüm güzel hikayelerimin ardında, tanıdığım tüm güzel insanların ardında bir zamanlar hiç çok yabancı olduğum şehirler var.
Ağlamaya ihtiyacın varsa ağla."
"Üzgünsen ben buradayım."
"Konuşmak istemiyorsan otururuz."
"Öfkeliysen o da tamam" demedi.
Bende bastırmayı öğrendim,
Hissetmemeyi,
Geçiştirmeyi,
Dikkatimi dağıtmayı,
Görmeyeyim diye
O taraflara pek bakmamayı.
Bunları öğrendim ben
🤷🏻♀️
Hisse yansımayan hiçbir sözün doğruluğuna inanmıyorum. Sevgi, saygı, güven... Bunlar, kelimelerle ifade edilmez. Hissettirilir. Birisine sana değer veriyorum demekle, verdiğin o değeri hissettirmek apayrı iki şey. Kelimeler yanlış söyler, yalan konuşur ama hissin yanlışı yoktur..
