Dideralsiz
@Dideralsiz
Matematik Öğretmeni
413 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
》Yaşar Kemal'in ilk romanı. 1955'te yayımlanmış. Vee Yaşar Kemal efsanesi böylelikle başlamış.
》Roman cumhuriyetin ilk yıllarında Çukurova'da geçiyor. Köylerdeki ağalık sistemine karşı koyan İnce Memed'in destanını okuyoruz. Şunu gördüm ki 100 yılda anadoluda hiçbir şey değişmemiş. Aynı cehalet, aynı fakirlik ve aynı kendi haline bırakılmışlık söz konusu. Maalesef.
》Hikaye çok akıcı. Devamını okumak için sabırsızlanıyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Canan, Lami, Bedia.
Kitapta üç karakterimiz var. Bedia iyiliğin, yüceliğin, temizliğin timsali; Canan aksine hırsın, tutkunun, arzuların kadını. Lami ise ikisinin arasında kalmış bir erkek. Peyami Safa'nın bize aktarmaya çalıştığı bu. Peyami Safayı çok severim ancak biraz eleştireceğim.
》Bedia ile başlamak istiyorum. Bedia evine bağlı, muhafazakar, temiz kalpli, güzel bir kadın. Ancak gurursuz bir kadın. Maalesef bu özelliklere sahip kadınlara otomatikman bu özelliği de ekliyorlar. Neden, evine çocuklarına bağlı bir kadın gurursuz olmak zorunda mı? Eşi ne yaparsa yapsın affetmek zorunda mı? Kitapta da maalesef bu böyle. Lami Bedia'yı aldatılıyor, hem de evine girip çıkan bir kadınla, Canan'la. Bedia'nın onu aldattığını iddia ediyor. Ardından boşanmak istiyor, boşanıyorlar. Gidiyor Canan'la evleniyor. Bu süreçte Bedia'nın babası Abdullah Bey hastalanıyor, abisi Şemsi Bey ölüyor. Evleri umutsuz, ıssız bir hal alıyor. Ama her şeye rağmen Bedia Lami'yi affedebiliyor.
》Lami, için sadece ahmak bir erkek diyebilirim. Kadınları tahlil edemeyen, çabuk aldanan, yönetilmeyi seven bir erkek. Kitapta onu sonradan doğru yolu bulan mağdur bir erkek olarak görüyoruz. Asla katılmıyorum. Aynı hata bir kadın tarafından gerçekleştirilse hafif kadın olur ve affedilmez, fakat erkek tarafından gerçekleştirilirse mağdur olur, affedilir. Maalesef.
》Canan. Canan'ı suçlayamıyorum. Çünkü anne-babasız yetişen, saraylarda pohpohlanarak büyütülen, her şeyin güzellik ve para olduğuna inandırılmış bir kadın. Onun, uğruna savaşabileceği bir ailesi yok. Kaybedecek hiçbir şeyi yok. Sevgisiz büyümüş, hiç sevilmemiş, sevginin ne olduğunu öğrenememiş bir insan ne kadar sevebilir ki? Hiçbir şeyi olmayan bu kadın da güç ve para hırsına kapılmış. Yaptıklarını savunmuyorum ama anlamaya çalışıyorum. Ayrıca kitap
1918 yılının Ekim ayında vuruldu. Bütün cephe boyunca o kadar sakin, kımıltısız bir gündü ki! O günkü ordu bildirisini bir tek söze sığdırabildiler:
"Batı cephesinde yeni bir şey yok."
Kitabı okurken aklımdan sürekli geçirdiğim Çanakkale Cephesi oldu. Balıkesir Lisesinin tüm öğrencilerinin şehit olması oldu. Daha duygulu daha içtenlikle okudum. Çünkü kitap savaş, destan romanı değil kesinlikle. Savaşı yönetenlerin gözünden değil, bizzat savaşın içindeki askerlerin gözünden. Onların ailelerinin gözünden. Cephenin gerisinde olup orayı işgal edelim, buraya girelim, şurada savaşalım demek nasıl kolay içinde olmayanlar için. Cephede savaşmak ise sadece düşmanla savaşmak da değil, cephedeki en büyük savaş insanın kendi psikolojinin yerinde kalması için verdiği savaş. Gördükleri korkunç manzaralara karşı hissizleşebilmeye çalışması.
Savaşa gidenler 15-20 yaş arasındaki gençler. Daha kişiliklileri oturmamış, kendisinin bile kendini tanımadığı yaşlar. Gelecekte ne olacağına dair fikirleri yok. Savaştan önceki hayatları hiç yaşanmamış sanki rüyaymış, hayatlarında hep savaş varmış ve hep savaş olacakmış gibi yaşıyorlar. Anıları artık hep savaştan ibaret.
Vuruluyorlar, yaralanıyorlar, uzuvlarını kaybediyorlar. Yine de onları savaştan kurtaracak tek bir çıkış yolu yok. Savaşmamayı seçme şansı yok. Çünkü bağımsızlığı için, geleceği için savaşmıyor. Birileri senin yerine bunun kararını veriyor. Çünkü devletler arası rekabetler, ekonomik çıkarlar, siyasi dengeler her şeyden önce gelir. Bir askerin ne önemi var ki.
Harika bir kitap. Savaşa savaş cephesi cephesinden bakıp yazılan bir kitap. Çok beğendim.
Garp Cephesinde Yeni Bir Şey Yok (Ciltli)Erich Maria Remarque · Everest Yayınları · 20204,043 okunma
Kaplanın sırtında çok merak ettiğim bir kitaptı. Çünkü II.Abdulhamitin bazı kesimlerce çok fazla ön plana çıkarılıyor olmasını garip karşılıyordum. Hakkında bildiklerim kanuni esasiyi kaldırıp meclisi dağıtmış olmasıydı. Kitabı okuduktan sonraki düşüncem ise onu ön plana çıkaran kesimin de onun hakkında pek bilgi sahibi olmadığı yönünde.
》Öncelikle sultanın vehmi humayunundan bahsetmek istiyorum. İstibdat döneminde kardeşlerini anımsatan devrimi çağrıştıran birçok kelime sansürlenmistir. Murad, Reşat isimleri; dinamit, isyan, yıldız, sosyalizm kelimeleri yasaklanmış. Hatta ingilizce hall kelimesi bile padişahı hal etmek gibi bir anlamı akıllara getirir diye yasaklanmış. Bir düşününce yakın süreçte amcası katledilmiş, kardeşi akıl sağlığını kaybetmiş bir kişinin sürekli ölüm kaygısı içinde yaşaması çok normal geliyor.
》 II.Abdulhamit amcası Abdulaziz ile birlikte yaptıkları Avrupa seyahatinden oldukça etkilenmiş. Üretimde kadının da payının olmasını kendi devletinde de istemiştir. Kız çocukları için okullar açmış, louis pasteurun çalışmalarına destek olmuş, rakı fabrikalarına izin vermiş, yabancı dillerden çevirilere önem vermiş, alafranga saat düzenine geçmiş, devletin birçok şehrine saat kuleleri yaptırmış, kadınlara çarşaf giymeyi yasak edip yaşmak yeterlidir, demiştir. Ancak seyhulislam tarafından dinsizlikle suçlamış ve yapmak istediği birçok şeyden vazgeçmiştir. Ancak bunun yanında tarihe ve tarihi eserlerlere önem vermemiştir. Bergama başta olmak üzere birçok antik kentleri elleriyle yabancılara teslim etmiş. Bu iki bilinç nasıl birlikte olabiliyor, ilginç
》Tahtta olduğu sürece mümkün olduğunca savaşlardan kaçınan sultan, devletler arası sorunların savaşla değil diplomasi yoluyla çözüleceğini savunmuş. Osmanlıyı, düşman devletleri birbirlerine karşı
Çok uzun sürede okudum. Ancak iyi ki cesaret edip başlayabilmişim. Çok beğendim.1800 sayfalık bu eserde ailesi için ekmek çaldığından ötürü kürek mahkumu olan Jean Valjean'ın, çocuğuna bakabilmek için saçlarını, dişlerini satan Fantine'nin, mesleğini layıkıyla yapmak için yaşayan Javert'in, çocukluğunu yaşayamadan çalışmak zorunda kalan annesiz büyüyen Cosette, dedesi tarafından büyütülen zengin aynı zamanda da fakir olan Marius'un hikayelerini okuyoruz. Tavsiye ederimmm.
