Mutluluğa ulaşma baskısı bazen zulüm şeklini alıyordu, mutluluk herkesin ulaşabileceği ve ulaşması gereken bir şeymiş de, bu uğurda verilecek en küçük taviz dahi bireyin kendi kabahatiymiş gibi.
Doğmaktan daha mı kötüydü ölüm? Aslında bir lütuf gibiydi; doğum ile birlikte ölümün olması! Hem güldüren hem de ağlatan bir ironiydi, insan hayatı; doğarken ağlarsınız ama herkes sevinir. Ölürken gülümsersiniz ancak herkes ağlar.
Şundan emin olabilirsiniz... Korkulacak zaman, İnsan'ın bir ülkü uğruna acı çekmeyi ve ölmeyi reddettiği zamandır. Çünkü bu bir tek nitelik İnsan'ın temelidir. Bu bir tek nitelik, evrende benzeri olmayan İnsan'ın ta kendisidir.