Basit çocuk ruhunda derinden derine bir şeyler değişiyordu.Hayata dair hani içinde hepimizin bazen kederli, bazen neşeli köleler olduğumuz hayata dair,bazı gerçekleri kavramaya başladığını hissediyordu.
Kafasında şimdiye kadar aklına bile gelmeyen garip düşünceler uçuşuyordu.ölüm ve hayat üstüne düşünüyordu Ve bu çok zor konuda bir sonuca varabilmesinin imkansız olduğunu hissediyordu.
"İnsanlar gözlerini kaybettiklerinde değil, vicdanlarını kaybettiklerinde körleşir.Körlüğün en tehlikeli biçimi görmek istememektir;Bu körlük toplumları felakette sürükler ;çünkü görmeyen gözden çok, duymayan vicdan felakettir.