“Uğruna yaşadığımız bu başkaları neyi yasaklar ya da teşvik eder? Hangi başkaları için yaşarız ve neden ? Başkaları için yaşamıyorsak şayet,kim ya da ne için yaşarız?
“Sanıyorum benden pek hoşnut değil”
Oruç Aruoba’nın okuduğum ilk kitabı, “içimde bir yengeç var” evet benimde içimde yaşayan o yengeç bana da böyle davranıyor; hiç susmuyor,konuşuyor , sonra dönüp bana kızıyor ; diye diye kendi kendimi gördüğüm kitabı oldu , bu ahir zamanda tek olmadığımı , gördüm .
“Buradayım “diyen demek ki aynı zamanda “Günü gelince burada olmayacağım “dilegetirişi ile “Yönü bulunca yola çıkacağım “dilegetirişine de hazırdır ,
Bir diğer içinize yer edecek söz .
“Aylak Adam”
Birden kaldırımlardan taşan kalabalıkta onun da olabileceği aklıma geldi . İçimdeki sıkıntı eridi. “ kitabın başlangıç cümlesi sizi içine öyle bir çekiyor ki ; mutlaka bir yerlerde sizin de aradığınız bir şey olmuştur .
Aradığımız ne ise hayat, onu mutlaka bize getirir; ama biz Bay C isek ,hep başka yerlerde ,başka hayatlarda,başka kimseler de ne aradığımızı bilmeden yalnızlığımız ve aylaklığımızla mutsuzluğa devam ediyoruz .
“Neden ben de sizin gibi olamıyorum? Bir ben miyim düşünen? Bir ben miyim yalnız?”