hayatın amacı insanın kendini geliştirmesidir. insanın tabiatını kusursuzca gerçekleştirmesi - hepimiz bunun için buradayız. bugünlerde insanlar kendilerinden korkuyorlar. vazifelerin en yücesini unuttular, insanın kendisine karşı borçlu olduğu vazifeyi. elbette hayırseverler. açları doyuruyorlar ve dilencileri giydiriyorlar. fakat kendi ruhları açlık çekiyor ve çıplak
“akıl başlı başına bir abartı biçimidir ve yüzde var olan uyumu bozar. insan oturup bir şeyi düşünmeyegörsün bir anda safi burun, safi alın falan kesilir; korkunç görünür. mürekkep yalamış, mesleğinde başarılı olmuş adamlara bir baksana; ne kadar da çirkinler!”
“insanın birini etkilemesi demek ona kendi ruhunu vermesi demektir.bu insan kendi doğal düşünceleri ile düşünmez artık, kendi doğal ihtiraslarıyla yanmaz.erdemleri sahici değildir.günahları ödünçtür.bu insan başka birinin müziğinin bir yansıması olup çıkar.”
korkarım ki kadınlar gaddarlığın, hem de katıksız gaddarlığın değerini her şeyden cok bilirler. biz onlara özgürlüklerini verdik, ama onlar gene de efendilerini arayan birer köle olmayı sürdürüyorlar.