Soğukta sırılsıklam ve dımdızlak kalmak hevessiz adımlarını farkında olmadan hızlandırmıştı.
Bir mağazanın girişine ıslak kürkü içinde uzanmış kediye gıptayla baktı. Başka kimseye ihtiyaç duymadan ısınabilmek ne büyük lüks , diye düşündü.
‘İyiki bitmiş’ demişsin ama ondan sonraki cümlen beni umut iklimine sevk etti. Sanki bütün mürettebatı ve tekmil takım taklavatı umuttan müteşekkil bir geminin içinde yalnız bir Nuh’tum; sensizlik tufanında savruldum Muazzez. O ne cümle öyle , o ne güzel , bekle demek?
“Bizim kavuşmamız binde bir ihtimal, hiç beni beklemesin “ demişsin