Zamanın kopuşu, giderek ufalan, firari şimdi, hakikatin içini oyar. Deneyim de zamanda uzayıp gitme hareketinden, zaman ufukları arasındaki çaprazlanmadan ileri gelir. Deneyimleyen özne için geçmiş olan şey ortadan kaybolmuş veya geri çevrilmiş değildir. Aksine öznenin şimdisinin, kendini kavramasının esasını teşkil eder.
Zamanın bir çığ misali hızla yuvarlanmasının nedeni, kendi içinde bir dayanağı olmamasıdır. Aralarında zamansal bir çekim gücü kalmamış şimdiki zaman noktaları, zamanın ilerlerken bozulmasına, süreçlerin tam da yönsüzlük nedeniyle artık bir hızlanma niteliğini haiz olmayan yönsüz bir hızlanmaya tabi olmasına neden olur. Oysa esas anlamıyla hızlanma, yöneltilmiş hareket rotalarını şart koşar.