"Bizi bir de bu acımak mahvediyor albayım, dedim. Başkalarına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu, her zaman kendimize acımakla son buluyor. Kendimize acımaktan, başka işlere zaman kalmıyor."
Sabahın ilk saatlerinde bunaltıcı, tuhaf bir can sıkıntısı doldurmuştu yüreğimi.
Benim gibi yalnız bir adamı, herkes terk ediyormuş, herkes benden kaçıyormuş gibi bir duygu vardı içimde.
"Ve kendine soruyorsun: Nerede hayallerin ? Ve başını sallıyor, şöyle diyor: Yıllar ne çabuk geçiyor ! Ve yine soruyor kendine: Ne yaptın bunca yılı ? En iyi zamanlarını nereye sakladın?
Yaşadın mı?"...