Dnd CŞKN
@Dnd_csk
“Hazinesi beş cent’e muhtaç”
bir ülkenin, kapalı sınırlar arasına sıkışmış
halkı, uluslararası bir ekranda bayrağını ve
ülkesinin adını görünce heyecanlanır, milli
coşku, milli histeriye dönüşürdü
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Avrupa’nın yanında, kendimizi zengin
çocuğun bahçesine duvarın üstünden bakan
yoksul çocuklar gibi hissettiğimiz 70’li yıllarda,şeytanın bacağını kırmayı beklediğimiz ve herseferinde taptaze umutlar beslediğimiz en önemli yarışma Eurovision’du. Uzun yıllar
boyunca sesimizi duyurmayı, “biz de varız”
demeyi bekledik. Henüz “Avrupa Avrupa!
Duy sesimizi, bu gelen Türklerin ayak sesleri”
söylemi yaratılmamış, Galatasaray Süper
Kupa’nın sahibi olmamıştı. Futbolda
umudumuz yoktu, bari müzikte bir şeyler
yapabilseydik. Türkiye seçmelerinden itibaren
tek yumruk olurduk. Hemen herkesin
Eurovision’a katılacak parça hakkında bir fikri,
ölümüne savunmaya hazır olduğu görüşleri
olurdu. Türkiye elemelerinde iyi müzik değil,
“ülkemizi temsil kudreti” arardık. Kendimizi
göstermeli, ülkemizi tanıtmalı, başarılı
olmalıydık.
Puan vermedi·384 syf.·
2020 18. kitabı
