Deniz Çakır
@DnzCkr
All i need is more books
34 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Öncelikle sonunun böyle bitmesini istemezdim. Kitap insanın kaç yaşında olursa olsun ama özellikle de yaşlandığında anlaşılmak istemesini, bağ kurmak istemesini, diğer insanlarla iletişim halinde olmak istemesini, basit günlük konuşmaların bile ona çok şey ifade etmesini, insanın insana olan ihtiyacını anlatıyor. Çok sade ve basit bi dille yazılmış, genellikle diyaloglardan oluşan küçük bi roman. Beğendim ama sonu böyle bitmese daha mutlu olurdum ve eser çoğu insan için edebi olarak pek tatmin edici olmayabilir. 
Ruhların Sonbaharı
Ruhların Sonbaharı
Reklam
2025 Uluslararası Booker Ödülünün sahibi ve neden seçildiğini de daha ilk öyküden anlıyorsunuz. Özellikle 3. öyküyü uzun süre unutamayacağım. Güney Hindistan’daki Müslüman kadınların ve kız çocuklarının içimi sızlatan, beni isyan ettiren, üzen ve çaresiz hissettiren gerçek hayat hikayeleri. Çok akıcı, yalın ama sarsıcı bir anlatımı var. İslam dininin bu kadar suistimal edilmesi, tamamen erkeklerin çıkarlarına göre yorumlanması, kullanılması, günah olarak nitelendirilen her şeyi her gün defalarca yapmalarına rağmen cezayı her zaman kadınların çekmesi ne korkunç. 
Kalp Lambası
Kalp Lambası
Okurken yer yer gerildiğim, yer yer üzüldüğüm, tüm karakterlerin ama özellikle de annenin o sıkışmışlığını hissettiğim, sürekli gözetlenmenin, sürekli kendini, davranışlarını, söylediklerini kontrol ederek yaşamanın insanı nasıl tükettiğini gördüğüm otobiyografik bir roman.
İnsanın özellikle özel hayatıyla, aile hayatıyla, çocuklarıyla ve çocuklarına yaptığı ebeveynlikle sınanmasının ve onları kaybetme korkusuyla nasıl bi insana dönüşebileceğini görüyoruz. Tüm bi gözetlemeyle çocuklarda dahil aile bireylerini zamanla ruhsuz, sessiz, mutsuz insanlara dönüşüyorlar.
Kitabın son sayfalarında anne karakteri daha fazla bu gerilime dayanamayıp hasta düşüyor ve “gözetmenimizden” bu şekilde kurtuluyoruz. Aile yeniden mutlu ve kendileri olmaya çalışırken kitap bitiyor.
Anlatımı akıcı, okuması zevkli bi kitaptı, bölümler ilerledikçe yok artık bu kadarı fazla, metin ütopya olma yolunda ilerliyor desenizde yazar bence dozunda ilerlemiş ve vermek istediği mesajı böyle daha iyi sunmuş diye düşünüyorum. 
Tetikte
Tetikte
Kitap buram buram tereyağı kokuyor. Şaka değil bütün kitabı burnumda tereyağı kokusuyla okudum. İnanılmaz detaylı yemek anlatımları vardı ve okurken insanı acıktırıyor gerçekten. Kitap bence çok akıcı bi dille yazılmış ben çok rahat okudum ve dilini sevdim.
Japonya’nın ve diğer Uzakdoğu ülkelerinin bizden çok farklı kültürleri var bu bazen okuduğum şeyle empati yapmamı zorlaştırıyor. Toplumun kadınlara bakış açısı, görünüşleriyle ilgili zorbalıklar, erkeklerin beceriksizliği ve bununla övünmeleri(?), aile ve sosyal hayatın gerektirdiği herşeyi kadınlara yıkmış olmaları ve dikkatimi en çok çeken de erkek karakterlerin patavatsızlığı ve özel hayata asla saygı duymamaları oldu. Bunlar tabi genel olarak hepimizin ortak sorunları ama Uzakdoğu’da sanırım bunlar kadınlar tarafından da normal görülüyor, burda biraz ayrışıyoruz. 
Tereyağı
Tereyağı
Yazarın farklı bir anlatım tarzı vardı. Anlatıcı sürekli olarak değişiyor, öyle ki bazen cümlenin ortasında başka bir bakış açısına geçtiği oluyor. Bu beni okurken biraz yordu açıkcası. Ve karakterlerle özdeşleşemedim çünkü bu anlatım tarzı yüzünden karakterlerin derinlemesine işlenemediğini düşünüyorum. Kimseyle empati kurulamamasına neden oluyor bence. Onun dışında güney afrikanın son 30 yılının özeti, siyasal ve toplumsal hayatı, siyahlar ve beyazların sürekli değişen güç dengesi, siyah bir insanın mülk edinememesi ve hatta insan değil eşya muamelesi görmesini, ona verilen sözlerin hiç sayılmasını güzel işlemiş. 
Vaat
Vaat
Reklam