Doğan Hayat
@DoganHayat
Okur / Yazar
Geçmişte, "temize çekmek" bir özdenetim ögesiydi. Yazı o aşamada sıkıcana elden geçirilirdi. Ürünün dergiye, yayın organına, yayıncıya gönderilmesi, ikinci bir denetim aşamasından geçmek anlamına gelirdi. Sanal dünyada yaşanan özgürlük güzel tabiî, ama bedeli var: Çalakalem yazıdan SMS'e, oradan bekletilmemiş fikirlerin savrukluğuna, sık sık derbeder bir görünümle karşılaşılıyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ülkü
İdealistlerini unutan, gömmek isteyen, anımsamaya yanaşmayan insan topluluklarının yaşadığı diyarlara sis çöker.
"İdealist" sıfatını ancak alay etmek için kullanan, her tür idealizmi "enayi"likle eş tutan, demode bulan toplulukların üstüne karanlık kapaklanır.
Türkiye'de "ülkü” kavramı birden fazla düzlemde bozuşturmaya uğratıldı, son yarım yüzyıl içinde. Türev tanımları asıl tanımından öylesine uzaklaştırdı ki onu, "ülkü sahibi kişi" diyecek olsak birinden sözederken, ne anlama geldiğini çıkaramayacak karşımızdaki. Köhne bir değer kategorisi sanki, dilimizin ucundaki: Onu geçmişe terketmek, "ülkü"ye yer kalmadığını kesin bir ifadeyle dile getirmek, sanırsınız yeni ve ışıltılı bir çağın ülküsel tavrıdır.
Doğan Hayat
, bir kitap okuduPuan vermedi·23 syf.·
23 saatte okudu
·Okunma: 23 Nisan 2026 08:43
·2026 77. kitabı
... ama mucize beklemenin de küçük bir sakıncası vardı, mucizeler bazen çok geç kalıyorlardı, çok uzun süre beklemek gerekiyordu...
