Doğa Yener
@Dogayener
Sokrates der ki: Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir.
lise
24 Ekim 2006
61 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Doğru zamanda, doğru ortamda, doğru ruh haliyle okunduklarında insanın hayatını derinden etkileyecek kitaplar vardır. Bir Tereddüdün Romanı benim için böyle bir kitap oldu. Çok uzun zamandır beni
Hayatımda hiçbir insana acımadığım kadar çok acıdım Charles Bovary'ye. Hem de ilk satırdan son satıra kadar. Silik bir çocuktu, ailesi onu bir kuklaymış gibi yönetiyorlardı. Köy okuluna git, koleje geç, tıp oku, evlen... Kendi başına aldığı ilk karardı belki Emma'ya aşık olmak, aşkın insanın iradesiyle gerçekleştiğiyse tamamen bir muamma.
O kadar çok sevdi ki Emma'yı... Onun sağlığı için kurulu düzenini bozup bambaşka bir yere gitti, her hasta olduğunda başından bir saniye olsun ayrılmadı, parasını onun olup olmadık zevkleri için döküp saçtı, senetler imzaladı... Oysa Madame Bovary daha büyük bir şeylerin peşindeydi. Charles'ın masum, taşra tipi aşkı doyuramazdı onu. Yasak elmayı istiyordu, yasaklı şeyi gerçekleştirirken duyulan o hazzı, şehveti, tutkuyu istiyordu. Ne Léon ne de Rodolph'tu onun aşık olduğu. Kocasından, hayatından son hız kaçarken yaşadığı adrenalindi.
Léon'un da Rodolph'un da onu acayip bir tutkuyla sevdiğini düşündü, böyle düşündükçe kocasından uzaklaştı. Oysa öldüğünde ne Léon ne Rodolph yas tuttu, hayatlarına kaldıkları yerden devam ettiler. Hatta Léon bir başkasıyla evlendi. Zavallı Charles karısına duyduğu özlemin içinde boğuldu ve en sonunda öldü.
Zweig her zaman beğendiğim, hayran olduğum bir yazar oldu. Kendisiyle on iki yaşında Satranç kitabı sayesinde tanıştık, geçen üç yılda bolca kitabını okudum. Yeri geldiğinde kocasını aldatan bir kadını yeri geldiğinde hayattaki amacını arayan bir adamı büyük bir ustalıkla, öyle allayıp pullamadan ama kesinlikle mükemmel bir dille anlatabilmesine hayran kalmıştım, hala hayranım. Ancak aklımda hep şu soru vardı: ''Dünya'nın bu kadar farklı coğrafyalarından, bu kadar farklı seviyelerinden insanı nasıl bu kadar ustalıkla yansıtan bu adam gerçekte nasıl biri?''
Zweig'ın günlükleri tam anlamıyla Zweig'in yazarlığının ilk döneminden intihar edişine kadar geçen dönemdeki değişimini konu alıyor. Hoppa, çapkın ve romantik otuz üç yaşındaki bir adamın yaşanılan onca savaştan, edinilen onca tecrübeden sonra nasıl bezmiş, yorgun ve ümitsiz birine dönüştüğünü görüyoruz. Günlüğün ilk yıllarında gençliğin tüm tutkuları ve aşırı istekleriyle hayatının o döneminde yazdığı eserlerindeki o yumuşak, umutlu ruh hali hakim. Oysa sayfalar ilerledikçe ruhunun üzerinde gezinen kara basan giderek koyulaşıyor ve Zweig'ın eserleri üzerinde etkisini arttırıyor.
En sevdiğim yazarın ruh halini anlamam bir yana tarihi olayların insan ruhunda ve toplumda yarattığı büyük çaplı etkilerini anlamama da yardım olduğu için kitaba bayıldım. Yalnız bazı sayfaların haddinden uzun olduğunu da düşünmeden edemedim, yine de Zweig kimdir sorusunu soran okuyuculara önerimdir.
Babama mektup
Bu tip kitapların incelemeye veya eleştiriye açık olduğunu çok düşünmüyorum. Çünkü aslında gözleriniz sayfalar arasında dolaşırken ve dimağınız süzgecinden her bir sözcüğü geçirirken Kafka'nın babasını, onun despotluklarını, onun hatalarını, onun kabadayılıklarını özümsemiyor aksine kendi babanızı, kendi ailenizi görüyorsunuz ve bir süre sonra kitaptan tamamen kopup kendi anılarınız arasında dolaşmaya başlıyorsunuz.
Sözü daha fazla uzatıp kişisel konular üzerinde durmak, kendi babam şöyledir ve böyledir, şu yönlerden Kafka'nın babasına benzer demek istemiyorum. Umarım siz de okurken benim kadar keyif alır, unutulmaya yüz tutmuş anılarınızın arasında kısa da olsa bir tura çıkma şansına erişirsiniz...
Dosto ile psikanalizin derinlerine doğru...1000Kitap
Bazı kitaplar vardır, okursunuz ve ''Güzeldi'' dersiniz, ancak üzerine bir daha düşünme gereği duymazsınız, öylece kitaplığınıza kaldırır ve sonsuzluğa kadar unutursunuz onu.