Doğu Küçük
@DoguKucuk
Tanrı’na hürmet göster,kadınını sev,ülkeni koru…
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Filler Tepişti, Karıncalar Ezildi”
Her şey Netflix’te izlediğim The Last Czars belgeselinden sonra başladı. Romanovlar ve akıbetleri hakkında yüzeysel de olsa bilgim vardı, fakat belgesel bu bilgileri pekiştirmemi sağladı ve ilgimi daha da artırdı. Bu merakın peşinden, kitapçıda gördüğüm Glenn Meade’in Romanow Komplosu kitabını almakta hiç tereddüt etmedim.
Kitabın kapağında Midwest Book Review’den şu cümle yer alıyordu: “Çok heyecanlı ve gerilimli; Indiana Jones ve Dan Brown’un kesişme noktası.” Ancak öncelikle şunu belirtmeliyim: Romanovlara özel bir ilginiz yoksa bu kitap size akıcı, heyecan dolu ya da gerilimli gelmeyebilir. Aksine ben aksiyon sekanslarını yetersiz buldum.
Glenn Meade’in Dan Brown’a benzemeye çalıştığını söylemek güç, fakat kitabı okurken sanki Hollywood’dan bir film teklifi alma beklentisiyle yazılmış gibi hissettirdi.
Kitaptaki birkaç karakter dışında derinlik oldukça yüzeysel kalmış. Karakterlerin yaptığı fedakârlıkların arkasındaki motivasyon yeterince güçlü bir şekilde işlenmiyor. Ayrıca hikâyede bazı çelişkiler göze çarpıyor. Planlama konusunda uzman olması gereken tarikatçıların ya da ajanların sıradan insanların bile yapmayacağı hatalar yapması, bana yazarın konuyu bir şekilde toparlama çabası olarak göründü.
Asıl eksiklik ise, kitabın üzerinde en çok durması gereken konu olan Çarlık Rusyası, Bolşevik Devrimi ve devrimcilerin motivasyonlarının neden-sonuç ilişkisi içinde aktarılmaması. Yazar, tarihi zemini zenginleştirmek yerine daha yüzeysel bir anlatımla yetinmiş.
Romanovların katledilmesi elbette büyük bir trajedi. Fakat Meade’in Bolşevikleri bütünüyle intikamcı “öcüler” gibi göstermesi taraflı bir yaklaşımın göstergesi. Çar II. Nikolay yıllar sonra Rusya’da aziz ilan edilmiş olabilir, ama ne Nikolay azizdi ne de Lenin halkını düşünen bir devrimciydi. Bu tabloda gerçek
Saramago’dan Körlüğün Derin Anatomisi
Kıyamet bir metaforsa, bu kitap onu insanın içine inşa ediyor.
José Saramago’nun Körlük adlı romanı, okuduğum ilk kitabıydı. Geçtiğimiz yıllarda hepimizin hayatını altüst eden pandemi döneminde, konusunun da bir tür pandemiyi anlatıyor oluşu sebebiyle sosyal medyada sık sık karşıma çıkmaya başlamıştı. Böylece dikkatimi çekti. Fakat uzun süre okumayı erteledim; kısmet, 2025 yazınaymış.
Açıkçası yazarın adını öncesinde hiç duymamıştım. Üstelik kendisi bir Nobel Edebiyat Ödülü sahibi. Bu da benim ayıbım olsun.
Tarih boyunca, insanlığın savaşlarda, afetlerde, kıtlıklarda, salgınlarda ve sürgünlerde nasıl yozlaşabildiğine tanıklık ettik. Kimimiz birebir yaşadı, kimimiz yalnızca duydu, kimimiz içinse düşüncesi bile korkutucu. Saramago bu eserinde, tüm dünyayı kasıp kavuran bir körlük salgınını ele alıyor. Ve her felakette olduğu gibi, insanların nasıl kolayca ilkel içgüdülerine yenik düştüğünü ustalıkla anlatıyor.
“Bir gün kör olursak… ya da hepimiz bir anda kör olsak… dünya nasıl bir yer olur?”
İşte bu soruya rahatsız edici ama gerçekçi bir yanıt veriyor roman. Ve bu rahatsızlık, kitabı içselleştirmenize, anlamanıza katkı sağlıyor. Çünkü kitap yalnızca bir distopya değil; aynı zamanda bir vicdan testi.
Bu kitaptan herkes kendine göre bir ders çıkarabilir. Benim çıkardığım en güçlü mesaj şu oldu:
İşleyen bir devlet ve toplum düzeni, sandığımızdan çok daha kıymetli.
Şükredecek ne kadar çok şeye sahip olduğumuzu genellikle ancak onları kaybedince fark ediyoruz.
Devlet, sistem, insan doğası üzerine uzun uzadıya yazmak istemiyorum. Ama çocukken yaşadığım mahallede gözleri görmeyen bir adam vardı. Neden görme engelli olduğu bir muammaydı; türlü şehir efsaneleri dolaşırdı. Ara sıra karşıdan karşıya geçmek için sokağın başında beklerdi. Yardım etmek istediğimde ise çoğu