İnsan eskisinden çok daha fazla sayıda insanla, çok daha kısa süreli, daha yüzeysel ilişkiler kurma eğilimindedir. Bu, soğuk bir günde karşılaşan bir grup kirpinin öyküsüne benzer. Kirpiler ısınabilmek içim birbirlerine sokulurlar, ama dikenleri birbirine batar. Birbirinden ayrıldıklarındaysa soğuktan rahatsız olurlar. Ileri geri hareket ederek sonunda dikenleri batırmadan birbirlerini ısıtabilecek en uygun uzaklığı bulurlar.
Bireyin sistem içerisindeki yerini hiçe indirgeyen böylesi bir dünyanın insanda yarattığı kopukluk bazen davranış bozukluklarına neden olmaktadır. Aslında çağdaş toplumların en önemli ruh sağlığı sorunu da budur!