Buğra Doğukan Akbulut
@DogukanAkbulut
Bu kitabı okurken aklıma gelen düşünceler
1)Deney yapmak bir girişimde bulunmak için gereken cesaret bir kitaptan edinilebilir.
Bir kitap okursunuz; oradaki karakter başka bir gezegene gitmek için bir girişimde bulunur ve çok uzun süreler emek verir ve siz bu süreçten etkilenerek uzun süredir yapmak istediğiniz ama vakit ayırmadığınız tarifi denemeye karar verirsiniz.
Bu zaman kadar yapılması için uyulan formüle yenilik getirmek için heveslenirsiniz.
2) En sevdiğim kitap türü, okurken zamanı nasıl geçtiğini anlayamadığımdır. Sayfaları birer birer sayarak okuduğum kitaplar değil 50'şer 50'şer sayarak okuduğum kitaplardır. Ve sanırım - daha tam sevdiğim türü, anlatım biçimini bulmama mümkün değil ve insan yaşamı boyunca kaç tanesiyle tanışır ve sevebilir, ömrü buna yeter mi bilmiyorum- içinde farklı bir zamanda, farklı olanaklara belki de bugünde milyonlarca kat daha fazla olanaklara sahipken insan denen türün hala geçmişten geleceğe bazı sorunlara çözüm üretse de
temel şeyleri çözemediğini gösteren ve bu durumu eleştiren kitapları seviyorum artık hangi türe girerse.
mesela toprak sahibi olmak, kadınları insan türünden değil ya da farklı ten rengini kendinden daha aşağı bir tür olarak görmek, kendini daha üstün bir konuma koymak, mal mülk edinme peşinde koşmak ki böyle şeyleri söylemek hemen sizi bir "-izm" kalıbına sokabilir, o izmi destekleyen siyasi görüşü desteklediğiniz ve her o siyasi veya izmli akıma kapıldığınız etiketini size yapıştırır.
Ben sadece izmlerin başındaki kavramların ne olduğu ve neleri açıklamak, hangi sorunları göz önüne serip çözme anlayışı gelişirmekle ilgilendiğin merakk ediyorum. Neyse işte...
En ironik gelen mesele bilimkurgu sevmemden ve her türlü içeriğini tüketmekten zevk almamdan kaynaklı yaşanabilir bir gezegen bulma umudu. Bilimi seviyorum kurguyu da severim. Birçok belgesel
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okulda verilen eğiitm yeterli düzeyde olmadığı için dershaneler gibi paralı kurumlar oluşmaya başladı. O zaman okul neden var? Ya da dershanede odaklanılan yerlere okulda neden odaklanılmıyor? Eğitim sonucunda başarılması gereken, ölçülen özelliklerin kazanıldığını gösteren bir ölçek varsa neden okul bu ölçeği karşılayacak şekilde yetştiremiyor?
Öğrenci sayısı ikisinde de aynıdır. Zaman da aşağı yukarı aynı.
Okulda geçen zamanın üstüne bir de dershanede geçen zaman eklendiğinde öğrenci ne kadarını anlar? Gençlerin sadece sınava zaman ayırmaları ne kadar verimli?
Yarışmacı eğitim anlayışının eğitim sistemini domine etmesi
Sınavlar amaçları dışına çıkarak öğrencilerin hedeflerini alanla ilgili bilgileri doğrultusunda gerçekleştirmekten çok onları yarıştıran sonuçları başarılıdan başarısıza sıralayan ve alt sıralar da bulunanların kendini değersiz hissetmesini sağlayan bir sektöre dönüşmüştür.
Yarıştırmacı eğitim anlayışı çocukların merakları doğrultusunda hareket etmelerini engeller. Onları er gün anı şeyi yapmaya zorlar. Sevdikleri, yaptığı takdirde onlara huzur ve mutluluk veren faaliyetlerden uzaklaşmalarına neden olur. Dolayısıyla yaratıcılığı öldürererek sistemi sürekli aynı ürünü üreten bir fabrikaya dönüştürür.
Amacın eğitim olmadığı çok net olan bir sistem. Amaç eğitim değilse ne amaçlanıyor?
Öğrenciler bu sistemden faydalanamıyorsa kimler faydalanıyor?
Kimse faydalanmıyor mu? O zaman neden bu saçmalık sürdürülüyor?
Neden fabrikalar kalitesini de yükseltemedikleri ihtiyaç fazlası bireyleri üretmeye devam ediyor? Eğer sonunda batma istemiyorsa...
Eğitim sistemi nedir? Sistem ne sağlar? Şu anki sistemimiz bize ne sağlayabiliyor?
Herkes tarafından önerilen çok klasik bir kitap. Geleneksel eğitim anlayışıyla yönetilen bir okula gelen çağdaş bir öğretmenin çaresizliği kabullenmiş olan öğrencileri üzerindeki etkilerini anlatıyor. Hayata dair çok önemli noktaları barındırıyor. Okunmasının öğretmenlerin ve öğretmen adaylarının yanında ebeveynlere de çok yararının dokunacağına inanıyorum.
Bu kitabı okuduğum için kendimi şanslı hissediyorum.Hayata Dair
Öncelikle kitabı bizlere tavsiye eden öğretmenlerime teşekkür ederim. Yazar kitapta çok önemli konulardan bahsediyor ve bunları hayatın içinden çoğumuzun bildiği referanslarla kitabı zenginleştiriyor. İnsanlar arasındaki sevgi ve saygının azaldığı bu zamanlarda gerçekten aslında hissettiğimiz ancak yaşanan güvensizlik nedeniyle açığa çıkaramadığımız duyguların bireylerin gelişimi için öneminden bahsediyor. Küçük bir dokunuş, bir gülümsemeni ve umut etmenin hayal kurmanın değerini vurguluyor. Her zaman kötü zamanlar olarak nitelendirilen zamanlar olmuştur. Korku iklimi yaratılarak, kaderimizin tek bir kişiye, topluluğa ya da fikre bağlı olduğu bizlere, dünya toplumuna dikte edilmiştir. Ancak o durumlardan kurtulmamızı, daha iyi koşullara ilerlememizi sağlayanlar ve bugün de hatırlananlar doğru bildiği yolda ilerleyen, çoğunluğun fikirlerinin aksine de olsa, koca imparatorluklar aksini de iddia etse bildiği yolda disiplinli bir şekilde durmadan çalışan ve ayrıştırmanın, bölmenin yerine birleştirmeyi ve dayanışmayı benimseyen ve tavsiye eden insanlardır.