Gece yine sessizce çöktü omuzlarıma,
Bir sen eksiktin, bir de eski ben.
Sokak lambaları yorgun gözler gibi titrerken,
Hatıraların kaldırım taşlarına düştü yeniden.
Ne kadar uzaklaşsam da senden,
İçimdeki yol hep sana çıkıyor.
Bir şarkının yarım kalan nakaratında,
Bir yağmurun camdaki izinde buluyorum seni.
Kimse bilmiyor;
Gülüşlerimin altında kaç vedanın uyuduğunu.
Kimse duymuyor;
İçimde her gece biraz daha büyüyen o sessiz çığlığı.
Belki de bazı insanlar
Kavuşmak için değil, özlemek için girer hayatımıza.
Ve bazı sevgiler vardır,
Adı konulmaz ama ömür boyu eksik bırakır insanı.
Şimdi penceremde gece,
Elimde senden kalan birkaç kırık anı.
Gökyüzü bile yıldızlarını saklamış bugün,
Sanki o da biliyor içimdeki karanlığı.
Ve ben hâlâ aynı yerdeyim;
Gitmiş birinin dönüşünü bekleyen bir istasyon gibi...
Trenler geliyor, yıllar geçiyor,
Ama senin adın hâlâ içimde son seferini yapmıyor.