“Burası onların ulaşmak istedikleri yer ‘nâsiye’dir.
Yüce Allah şöyle buyurmuştur:
‘Yalancı, günahkâr bir nâsiye’ (Alak Suresi 16. ayet).
Peki nâsiye nedir ve neden yalancıdır?
‘Nâsiye’, yalan ve hatadan sorumlu olan organdır; karar alma merkezidir. Eğer beynin ön kısmında, alın kemiğinin hemen arkasında bulunan bu bölüm kesilirse, kişi bağımsız iradeye sahip olamaz ve seçim yapamaz.
Bilim ilerledikçe, hayvanlarda bu nâsiye bölümünün zayıf ve küçük olduğu bulunmuştur; bu yüzden kendilerini yönlendirme ve kontrol etme yetenekleri sınırlıdır.
Yüce Allah’ın şu sözü buna işaret eder:
‘Hiçbir canlı yoktur ki onun nâsiyesi O’nun elinde olmasın.’
İlahi bir hikmet olarak Allah, bu nâsiyenin secde etmesini ve O’na boyun eğmesini emretmiştir. Böylece baştaki negatif yükler yere boşalır ve kan beynin tüm bölgelerine ulaşarak gerekli pozitif yükleri sağlar. Beyinde, kanın ancak secde halinde ulaşabildiği kılcal damarlar vardır. Bu da Allah’ın hikmetlerindendir.
‘Size ilimden ancak az bir şey verilmiştir.’”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dünya Allah katında bir sivrisinek kanadı kadar değerli olsaydı, kâfire ondan bir yudum su bile vermezdi. Allah dünyaya bakmaz, onu yarattı ama biz dünyayı büyüttük, ahireti unuttuk. Rabbim “dünya güzel değil” demedi. Ne dedi?
“Mal ve evlatlar dünya hayatının süsüdür.”
Bunu inkâr etmedi, sadece bizi uyardı.
“Baki kalan salih ameller ise Rabbin katında sevap bakımından daha hayırlı ve umut bakımından daha hayırlıdır.”
Peki bunlar ne? Allah’ı zikretmek ve salih ameller.
O yüzden herkesin kendine sorması gereken soru şu:
Günümün ne kadarını dünyanın gerçeğini ve ahiretin gerçeğini öğrenmeye ayırıyorum?
Allah’a giden yolumda neredeyim?
Kendi isteğimle, hiçbir baskı olmadan, ne kadar vaktimi arzulara, dünyaya, geleceğe ve başarıya harcıyorum?
Bak, denklem çok basit:
Günde 24 saat var. Diyelim ki yarım saat ahirete ayırıyoruz — bu bile çok cömert bir oran.
Namazlarımız ne kadar sürüyor?
Namaz, insanı kötülükten ve çirkinlikten alıkoymalı, Allah’ı anmak en büyüktür.
Ama namazdan çıkar çıkmaz ne yapıyoruz?
Telefonu alıyoruz. Sosyal medyaya bakıyoruz.
Namaz bizi kötülükten alıkoymuyor çünkü kalp orada değil.
Her şey birbirine bağlı:
Dünyanın gerçeğini bilsem, burada ne kadar kalacağımı bilsem, en önemlisi Rabbimi tanısam, denge kurulur.
Âl-i İmrân suresi çok güzel bir ayet:
“İnsanlara dünyaya ait sevgiler süslü gösterildi.”
“Sevgi” kelimesine dikkat et. Şehvetlerin sevgisi.
Kadınlar, çocuklar, altın ve gümüş yığınları, süslü atlar, hayvanlar ve ekinler.
Allah ne dedi?
“Bunlar dünya hayatının geçici metaıdır.”
Yani kötü demedi, sadece “geçici” dedi.
Resûlullah ﷺ kendisi hakkında şöyle buyurur:
“Ben uyku ile uyanıklık arasındayken Cebrâil ve Mîkâil bana geldiler. Cebrâil, Mîkâil’e:
‘Onu tart, ey Mîkâil!’ dedi.
Mîkâil beni on adamla tarttı ve onlardan daha ağır geldim.
Cebrâil dedi ki: ‘Onu yüz adamla tart!’
Beni yüz adamla tarttı ve onlardan daha ağır geldim.
Sonra dedi ki: ‘Onu bin adamla tart!’
Beni bin adamla tarttı ve yine onlardan daha ağır geldim.
Bunun üzerine Cebrâil dedi ki:
‘Onu göklerin ve yerin halkıyla tartacak olsaydık, onlardan da ağır gelirdi!’”
İşte Muhammed ﷺ budur.
Bir gün Peygamber ﷺ Uhud Dağı’na çıktı, yanında Ebû Bekir, Ömer ve Osman vardı. Uhud Dağı titreyince, sevgili Peygamber şöyle buyurdu:
“Ey Uhud! Sabit ol. Üzerinde bir peygamber, bir sıddîk ve iki şehit var.”
İşte Muhammed ﷺ budur.
Cebrâil (a.s.) Resûlullah’a indi ve dedi ki:
“Selâm, sana selâm gönderiyor ve diyor ki: Allah senin şanını nasıl yükselttiğini biliyor musun?”
Resûlullah ﷺ: “Allah daha iyi bilir” dedi.
Cebrâil dedi ki:
“Allah buyuruyor ki: Senin adını, Benim adım anıldığında senin adın da anılsın diye yükselttim.”
Allah’ın adı Muhammed’in adıyla birlikte anılır:
“La ilahe illallah, Muhammedun Resûlullah”
Ezanlarda beş vakit,
İkamette beş vakit,