Sanat Uzun Hayat Kısa
@DragonHighborn
İnstagram: @sanat_uzun_hayat_kisa
20 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İlk cümleme son derece iddiasız(!) bir şekilde başlamak istiyorum: Hayatımda okuduğum en güzel öykü kitabıydı.
Uzun zamandır Şermin Yaşar’ın çıkardığı tüm kitaplar bir şekilde gözüme çarpıyordu bir ara alayım diyordum ama hiçbirinin yazarının aynı kişi olduğunu fark etmemişim En son Amazon’dan yaptığım alışverişte bu kitap karşıma çıkınca aaa merak ediyordum alıp okuyayım dedim de öyle öğrendim tüm o kitapların yazarının aynı kişi olduğunu
Kitaba geçecek olursak özellikle karakterlere bayıldım. Hepsi kendi günlük yaşantımızda karşılaştığımız ya da karşılaşmamız çok mümkün olan kişiler. Hikayelerden bahsetmek gerekirse onlar da aynı şekilde karşılaştığımız hikayeler. Bütün bu karşılaştığımız, gerçekte de gördüğümüz şeylerin bu içtenlikle kaleme alınması benim aşırı hoşuma gitti. Uzun süredir bir kitabı okurken gülmemiştim. Hikayelerdeki karakterlerin cana yakınlığı sayesinde sanki aileden biriyle ya da yakın bir arkadaşla gülüp eğleniyormuşum gibi hissettim. Kitap beni aldı 15 20 sayfada bir başka hayatların içerisine sanki aileden biriymişimcesine soktu ve o olayları yaşattı.
Kitabı okuduğum süreçte de gördüğüm herkese bu kitabın ne kadar güzel olduğunu anlatıp durdum, evin içerisinde de hani okuduğum kitap var ya aşırı güzel diye diye dolaşıyordum
İçindeki çoğu öykü benim için ayrı ayrı aşırı güzeldi ama en güzeli en tatlısı Bize Bi’ Çay öyküsüydü.
Şermin Yaşar’a bu güzel kitabı yazdığı için teşekkürlerimi sunuyorum ve bundan sonra favori yazarlarımdan biri olarak diğer kitaplarını da en yakın zamanda almayı planlıyorum.
Burada paylaştığım bir kitap için ilk defa böyle bir şey söylüyorum umarım tesiri olur: Bu kitabı alın okuyun, etrafınızdakilere de okutun. Şiddetle tavsiye ediyorum.
Sanatla, sevgiyle ve takipte kalın...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayatımda ilk defa bir manga okudum ve beğenip beğenmediğim konusunda kafam çok karışık
Kitaptan bahsetmek gerekirse Tokyo’da insan etiyle beslenen, normalde insan gibi görünmekle beraber savaşırken canavara dönen gul isimli yaratıklar var. Bu yaratıkların neler hissettikleri ve normal insanların guller hakkında ne düşündükleriyle ilgili bir kitap kendisi. Baş karakterimiz de gul olmakla normal insan olmak arasında kalmış birisi ve ne yapacağını bilemiyor. Başlıca ana karakterimizin bu iç karışıklığını okuyoruz diyebilirim.
Başında öyle çok da oturmadan aralarda okuyarak bir günde bitirdim. Bu açıdan bir bölüm dizi izlemek yerine hızlı hızlı bir manga bitirebilirim gibi geldi.
Kitapta karşılaştığım en büyük sıkıntı ise özellikle savaş sahnelerinin çok karışık olması nedeniyle kim öldü kim kaldı anlayamam oldu.
Bundan sonra manga alır mıyım, manga okumaya devam eder miyim bilmiyorum ama bu mangaların çok daha ucuz olduğu bir paralel evrende yaşasaydık muhtemelen çerezlik niyetine manga okurdum.
Uzun süredir Orta Dünya’ya ben de adım atmak istiyordum ama hepsini beraber bir yaz okuyayım diyordum sonra bir şey oluyordu kalıyordu ve bu yıllardır devam ediyordu. Bu pandemi dönemini Orta Dünya’yla tanışmak için bir fırsat olarak değerlendirdiğime çok memnunum.
Öncesinde filmini izlemediğim için ilk sayfalarda biraz zorlandığımı itiraf etmem lazım ama sonrasında Tolkien aldı beni bazen tam olarak Bay Bilbo Baggins’in yanında yürüttü bazen de beni Bilbo Baggins’in kendisi yaptı. Kitaptaki tüm maceralar benim de başımdan geçti, kah kartallar beni yuvalarına taşıdı kah orman elflerinden kaçtım kah ejderhayla konuştum.
Bu kadar maceraya ve heyecana rağmen kitabı okudukça içinize çocukça bir mutluluk dolması da bir ayrı özelliği.
Tolkien bize son derece detaylı savaş manzaraları sunarken olayların tam olarak içinde gibi hissetmemiz için elinden geleni ortaya koymuş.
Beklenmedik zamanlarda gelen yardımlar ve dostluklarla çok güzel çok tatlı bir kitaptı.
Yüzüklerin efendisi serisini okumak için heyecanlanıyorum.
Kitabı o aşırı popüler olduğu zamanlarda okumak istemedim. Bu kadar popüler bir kitabın kötü olacağını düşünüyordum niyeyse. Bir yandan da ağır bir dili olduğunu bu yüzden böyle değerli görüldüğünü düşünüyordum. Öncelikle belirtmeliyim ki dili öyle çok da ağır değildi.
Eskiden beri romanımızın baş karakteri gibi çok konuşmayan ve etrafına pek kimseyi yanaştırmayan insanlara karşı bir merakım vardır. Kitapta da böyle bir karaktere rastlamak beni çok meraklandırdı ve kitabın başından itibaren merakla okudum.
Ana karakterimiz Raif çocukluğundan beri çoğu şeyin gereksizliği ve boşluğu üzerine düşünen bir karakter. Uzun süre hayal dünyalarında yaşamış. Hiçbir şey hissetmeden, sadece düşünmüş de başka bir şey yapmamış. Hiç heyecanlanmamış bir kitap okurken veya bir hayal kurarkenki kadar. Bir gün bir galeri gezerken bir portreye rastlamış. Portredeki kadının gözündeki manayı görmüş, tüm dünyayı anlıyorum ben diyen o bakışı görmüş adeta ve sonra hayatı değişmiş.
O zamana kadarki hissettiği tüm boşluğun nedenini anlamış Raif Bey. Onu yeterince anlayan yokmuş. Peki yeni tanıştığı Maria tüm bu boşluğu doldurabilir mi? Hayat artık anlamlı olabilir mi? Artık Raif bey de hissedebilir mi dünyayı?
Önemli sorular ve önemli cevaplarla dolu güzel bir kitap Kürk Mantolu Madonna. Şimdiye kadar okumadığıma pişmanım derim bazen ama bu kitabı belki de tam olarak doğru zamanda okudum. Umarım siz de doğru kitapları doğru zamanlarda okursunuz.
H.P.Lovecraft ile tanışma kitabım olan bu kitapla beraber çok da benim tarzım olmadığını anlamış oldum. Açıkçası korkmak bir kenara çoğu hikayede gerilmedim bile.
İçerisinden sadece Mahzende ve Evdeki Resim öykülerini beğendim. Özellikle Evdeki Resim bence kitabın içindeki en iyi öyküydü.
H.P. Lovecraft’a başlamak için en iyi kitap bu muydu emin değilim ama bundan sonra korku edebiyatına bir süre daha el sürmem gibi geliyor.
