Sündüs
@Dreamcatchim
29 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazıları, kendi ölümlerini seçenleri günahkar, başarısız ya da pes etmiş ezikler olarak nitelendiriyorlar. Sonuna dek yaşamak gerçekten her koşulda bir başarı mıdır? Hayat denen oyunda gerçek anlamda bir kazanma ya da kaybetme olabilirmiş gibi.
Reklam
Kendi hayatıma sahip olmak istiyorum. Pişmanlık içinde yaşamamak için yapmak istediğim her şeyi yapmak istiyorum.
Ölümüne depresif değildim ama mutlu da değildim, bu iki duygu arasında bir yerde süzülüyordum.
Bu kitap kesinlikle böyle bir okuma serüvenini hak etmiyordu çünkü böylesine harika bir kitap aylarca elde sürünmemeliydi. Tabiki bu tamamen benim hatam, maalesef süreçde sık sık ara verdim ama resmen vicdan azabı çekerek. Çünkü okuma zevki o kadar yüksekti ki resmen kitap devam etmem için yalvarıyordu. -Belki de yalvaran aslında hikayenin devamını deli gibi merak eden aklımdır-
Her neyse.
Zülfü Livaneli’nin bir çok kitabını okudum ama Konstantiniyye Oteli ilk 3 listeme hızlıca giriş yaptı. Çok yalın bir dille daha önce neredeyse hiç karşılaşmadığım bir hikaye anlatıcılığı yapmış kitabında. Benim için başta anlamak çok zordu, dediğim gibi ilk defa böyle karışık bir zaman örgüsü takip etmeye çalıştım ama kesinlikle buna değerdi.
İlk başta Zehra ve Emre’nin hikayesine kaptırmış giderken aslında ne kadar çeşitli hayatları dinlediğimi sonradan fark ettim.
İlk heyecanımı attığıma göre şöyle özetleyebilirim; Konstantiniyye Oteli, Zehra ve Emre’nin birbirlerini kaybedip tekrar bulma hikayesini anlatıyor ama sadece bu kadar değil.Aslında her şey ve herkes bu otelin etrafında toplanıyor, otelde verilen bir baloya davet ediliyor ve tek tek tüm masaları gezerek her bir davetlinin yaşamına göz atıyor, hikayesini dinliyoruz.
Her bir sayfada yeni bir başlangıç yapıyor gibiyiz neredeyse.
Yazarken sık sık ‘yapıyoruz, ediyoruz’ gibi kelimeler kullanmamın sebebi kitaba kendimi o kadar kaptırdım ki sanki ben de oradaymışım gibi hissettim. Bir ara Zehra ve Emre’nin yanındayım, bir ara Zehra ve Ergun Bey’in yanındayım, bir ara garsonlarla beraber dolanıyorum, bir ara şu masada üstatdan azar işitiyor bir ara bu masada siyasetçileri dinliyorum.
Her hikayenin bir kendine özgülüğü var, hiçbiri diğerine benzemiyor. Tabi tarihi olarak değil. Okurken ‘tarih tekerrürden ibarettir’ sözünü sık sık
Reklam