Esra
@Dresoes
Tıp
26 Ağustos
880 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Birbirine ruhlarını en saydam haliyle açmış iki çocukluk arkadaşı, iki dost; bir gün bir üçüncülerinin emanetini hayatlarının orta yerine dahil eder ve cümbüş başlar.
Hayatının anlam dünyasına henüz adımlamaya başlayacak olan narin, kırılgan, ailesini kaybetmiş olmanın büyük acısının farkında bile olmayan bir genç kıza karşı sergilemeleri gerekenle gem vurmaları gereken tutum arasında bocalayan, çocukluk arkadaşlıklarının 'çocukluk' saflığını yitirmekle yüzleşen, birden büyümek durumunda kalan biri kel diğeri göbekli iki adam.
Duygu dünyasına karşı yüksek farkındalık sahibi olmanın hayatı yaşamayı büyük bir çaresizliğe dönüştürdüğü olgusunu, duyguları bu kadar şeffaf bir biçimde ifade edebilmeye duyduğum hayranlık ve bir ufak kıskançlıkla ve dahi büyük bir keyifle okuduğum, 'insanî'liği son derece yalın ama görkemli bir şekilde anlatan bir hikaye.
Erkek cinsinin bu derece farkındalık sahibi ve ince düşünceli olabileceği fikrini gerçekçi bulmadığım için yer yer sinirlendiğim noktalardan ötürü bir puan kırdım...
Keyifli okumalar dilerim :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazarımız kitaba duygusal zekâ ve IQ arasındaki farkları genişçe tanımlayarak başlıyor. İnsan ve toplum olmanın, birliktelik ve uyum içinde yaşayabilmenin temelinde EQ'nun IQ'ya üstünlüğünü çeşitli araştırmalardan somut analizlere yer vererek açıklıyor. Kısaca 'özbilinç, azim, dürtülerini frenleme, başkalarının duygularını paylaşabilme gibi özellikleri içeren bir zeka' şeklinde tanımladığı duygusal zekânın, özellikle çocukluk döneminde verilecek eğitimler, gösterilecek temelde aile içi ve okul içi uygulamalarla geliştirilebileceğini, genetik veya çevresel etkenlerle halihazırda oluşmuş, kalıplaşmış birtakım duygusal tepkilere mahkum, mecbur olmadığımızı, zaman alacak olsa da düzenli bir eğitimle beyinde duygusal açıdan olumlu bir değişimin oluşturulabileceğini yine yapılmış araştırmalarla destekleyerek açıklıyor. Dünyanın psikolojik olarak bugün geldiği noktada bu olumlu değişimin sağlanabilmesi ne kadar zor görünse de imkansız değil, değişime bugünden ebeveyn, öğretmen, patron, öğrenci, çalışan vb. herkesçe başlamaya gönüllü olabilirsek eğer.
Şu ana fikre ulaşmak için bu kadar dallanıp budaklanmaya gerek var mıydı bilemiyorum, fazlasıyla sıkıcı bir okuma oldu benim için, araya o kadar istatistiksel bilgi sıkıştırılmasa da ikna olurdum, olurduk diye düşünüyorum :)
Keyifli okumalar dilerim.
O hep beklenenle buluştuğu anda artık kendi olmadığını fark etmeden evvel insan, vicdanının kıstığı sesini o an'dan önce açıp yeniden işitsin, o beklenen'in aslında kendine olan yolculuğunda karşılaşmak istediği kendi olduğunu geç olmadan anlasın diye yazılmış olduğunu düşündüğüm tatlı sert bir kitap :)
Yolculuğun sonunda kendimize ulaşmak ümidiyle, keyifli okumalar.
İnsan psikolojisine dair bir şeyler anlatan bir insanın dikkate alınması, anlattıklarının düşünsel teorilerden ziyade yaşamak tecrübesine dayanmasına bağlı çoğu zaman. Kitabımız da insanın varoluşuna dair sorgulamalarının belki en dibini görebileceği toplama kamplarında tutuklu bulunmuş bir psikiyatristin eseri. Öyle bir yerde, o koşullar altındaki bir insanın bile yaşamda bir anlam bulabileceğine sizi başka kim ikna edebilirdi?
Anlatının sadede geliş süresi bana göre biraz uzun ve sıkıcıydı ama şu ikna olma meselesi için yaşananları ayrıntıyla vermek mantıklı gibi görünüyor bir yandan. Yine de cevherin sona saklanmasını üzücü buluyorum...
Anlama gelecek olursak, Logoterapi terimiyle tanışmaktan pek mesut oldum, ilk tanışmamız değil ama insan malesef sorumluluktan kaçan unutkan bir varlık... Logoterapi, kişinin varoluşunun anlamını hayata öylece bakmakla değil de, kendi varlığının yaşam için ne ifade ettiğine, yaşamdaki kendi yerinin anlamına yoğunlaşmasını, sorumluluk almasını, yaşamasını, sevmesini, hissetmesini, değiştirilemez bir acıya mahkum olduğunda bile bu acıyı bir potansiyel olarak değerlendirip oradan bir başarı çıkarabilmesini ifade ediyor. Kişi hayattaki 'logos'unu bulmakla her nasıl'a dayanabilme gücüne sahip olur, anlam soyut bir planda değil, somut olarak ortaya koyabildiğimiz en iyi'de saklıdır diyor yazarımız. Mutluluk, haz vb. duygularımızsa bu anlamı ortaya koyarken oluşan yan ürünlerdir, yani peşine düşüp izi sürülerek bulunması gereken bir hedef noktası olamaz, zaten öyle yapıldığında da o hedefe hiçbir zaman ulaşılamaz diye ekliyor. İnsanın kolaycılığına ve hazırcılığına daha yatkın olan diğer psikoterapi yöntemlerinin aksine, sahneye insanın kendisini alabilmesi ve kendi yaşamının sorumluluğunu yüklenmesiyle bir anlam oluşturmak fikri elbette
Özlemişim Sezai Karakoç okumayı :) ruhumun kırıklarını aldırma okuması oldu. İnşallah.
Her ramazan ayında burası bu kitabın alıntılarıyla dolardı, bu ramazan da o bayrağı ben devralayım dedim sonunda şükür.
Oruç nedir, neyi ifade eder, neden senede bir ay gelir, yanında ne getirir, giderken ne götürür, ne götürmelidir? Müslümanın kendini en müslüman hissettiği, yani en insan olduğu, insan olabilmesine en çok fırsat bulduğu, o manevi bereketiyle de tabi, ibadeti oruç. Onu tutmakla diğer tüm ibadetleri de bir arada tuttuğumuz, ruhumuzu yerden kaldırmak için tuttuğumuz, tutunduğumuz.
O eski ramazanların eskide kalması nedenlerini hep okuyoruz yazarımızın diğer eserlerinde, bu defa de oruçla yeniden dirilişin yolunu yordamını anlatıyor. Allah gönlümüze sirayet ettirsin. Muhakkak okuyun. Ruhlarımızın iyileşmesi duasıyla, keyifli okumalar.
