İ.Dündar
@Dundar_73
Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; Kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır.
İnsanları yalan söyledikleri zaman dinlemeyi severim. Olmak istedikleri, olamadıkları “kişi”yi anlatırlar.
Baştan sona çok güzel şiirlerle dolu bir kitap olmasının yanı sıra özellikle Küçük Acılar, Genelev Mektupları, Sinema Kapıları ve Tanıdım Seni adlı şiirler en beğendiğim şiirlerdi.
Sait Faik’in bu kitabında en çok beğendiğim öyküler: ‘Birtakım İnsanlar’ ve ‘Düğün Gecesi’ adlı öykülerdir. Durum hikayesinin en başarılı örneklerinden..
Bir psikolojik yabancılaşma, alışkanlıklara karşı çıkış, hayatı anlamlandıramama, karınca sürüsüne benzetilen toplumun içinde kendini bir yere koyamama, istenilen değil dayatılan bir hayatı yaşama zorunluluğunun verdiği ruhsal bunalım ya da bozukluğun romanı… Tutunamayan bir ‘Aylak’ın hikayesi..
Aylak adam, başladığı hiçbir işi bitirmiyor. Fakat bu onun tembelliğinden kaynaklanmıyor. Hayata, çalışmaya, toplumda var olan (gereksiz bulduğu) alışkanlıklara ya da kurallara karşı çıkabilmeyi ümit ediyor.
Belki de okuruna ‘bir hayat nasıl yaşanmaz’ı anlatmaya çabalıyor. Ya da ‘bir hayatta hangi kurallara uyulmaz’ı..
