Kafamda kurduğum bir hayatı yaşıyordum.Durup dururken, ortada fol yok yumurta yokken kendi kendimi gücendirdiğim çok oldu;aslında hiç sebep olmadığını bildiğim halde kendimi öyle dolduruyorum ki,sonunda gerçekten gücenip içerliyorum.
Uzaklaşıyorum. Yavaş ,fakat emin bir şekilde .Tıpkı bir denizin Demir aldığı kıyıdan uzaklaşması gibi geçmişimden uzaklaştığımı hissediyorum. Eski hayatıma hala içinde alev alev yansa da, yavaş yavaş anıların küllere dönüştüğünü biliyorum.