Maalesef şu hayatta her yaptığını doğru bulan, cinayet işledikten sonra bile dünyayı bir pislikten kurtardığını düşünüp gururlanan tarihlerden değilim .Prensip olarak katiyen böbürlenmem .Daha ziyade hayıflanmayı bilirim. Varoluşsal hakikatim, derin bir suçluluk duygusuna dayanır.
Ümitsiz hastalıkların, mukadder felaketlerin son bir ilacı vardır: Tahammül ve tevekkül. Elemlerde bir gizli şefkat var gibidir. Şikâyet etmeyenlere, kendilerini güler yüzle karşılayanlara karşı daha az zalim olurlar.