Baylar, İncil’in başındaki hikayeyi hatırlıyor musunuz? Kabil kardeşi Habil’i öldürdü. Tanrının sesi kabil‘in vicdanına seslendi:
‘ kardeşin habil nerede?’
Kabil’in yanıtı ‘ kardeşimden bana ne? Ben onun kâhyası mıyım?’ oldu.
“ Beyaz Zambaklar Ülkesinde Çocuğun zihni, ruhu çocukluk çağını geçirdiğinde ekilmemiş tarlalar gibi Çoraklaşır. İyi bir şeyi ekilmez hale gelir. Çocuklara iyilikten, doğrudan, sevgiden bahsederken bile genellikle taşlaşmış, sert, kuru basma kalıp, yabancı kelimeler söylüyorlar. Çocuklarının ilgisini nasıl çekebileceklerini ne biliyor ne de umursuyorlar. Duyarlı ruhlarına dokunamıyorlar. Doğruyu söylemek gerekirse ister kendi anne babası olsun, ister akrabaları tarafından yetiştirilirsin, çocuklar öksüz gibi büyür.”