Zaman zaman babama acıdığımı hissederdim, ona kendisini çok sevdiğimi söylemediğim için. Ama aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye duyduğum ihtiyaç, onun işitmeye olan ihtiyacından fazlaydı.
"Katil, benim prejeme karşı çıkmaya nasıl cürret ettin, Habil'i öldürdüğünde senin yaşamını esirgemiş olmama böyle mi teşekkür ediyorsun, diye sordu efendi, Bir gün birisinin seni gerçek yüzünle karşı karşıya bırakacağı gün gelmeliydi, Ya ilan ettiğim yeni insanlık, Bir tane oldu bir daha olmayacak ve kimse buna üzülmeyecek, Sen Kabil'sin, kötüsün, alçak kardeş katilisin, Senin kadar kötü ve alçak değilim, Sodom'daki çocukları hatırla."