Duygu Altun
@Duyguculuk
Şu anda okuduğu kitaplar
“Aynı çocukluğu yaşamayan” nice çocuklardan birinin hikâyesi. Bu hikâye onun, peki biz bu hikâyede hangi adı anılmayan karakteriz? Hangi gözden anlatanız? Teyze, anneanne, öğretmen ya da bir dolu yetkili.
Ne fark eder ki… Çözüm bulamayan, göremeyen, gördüğüne de duyarsızlaşan nice insanlardan biri.
Puan vermedi·352 syf.··
Beğendi
·2026 9. kitabı
·19 günde okudu
·Okunma: 30 Mayıs 2026 22:58
Hiçbir şeye dokunmadığım ya da dokunamadığım bu dünyada sahi hepimiz birer Adalet değil miyiz bu hayatta?
Bu soruyu sordum kendime.
Kendi dünyamızda yaşayıp gitmek mi yoksa dünyamıza başkalarını dahil etmek mi?
Bu sorular, sorgulamalar eşliğinde okunası bir kitap.
Ne çok isterdim “defterin sayfalarında babaannemin çıkmasını” ve onun yazıp çizdikleriyle, parmağının izleriyle “ağzımın tadının” yerine gelmesini.
Ve ne çok isterdim dedemin bulmacasın “beş harfli bir tatlı” olmayı…
Oldum.
Zihnimde ve gönlümde onların sevgisine bolca doydum ve hep onları anarak okudum.
Teşekkürler Meltem ve Selime teyze. İçi ısıtan, sıcacık bir öykü sunup sevdiklerimi anmamı sağladığınız için.
Emin olamadığım bir kitap. Neyden emin olamadığım diye sorduğumda yakınlık diye cevap buluyorum. Kültürel farklılıkların yoğun olması sanırım çekmedi beni konunun içine. Ve anlatılanların soyutluğu da cabası.
Öneri namına verilen bilgiler maalesef ki akılda kalıcı değildi.
Ancak tüm bunlara rağmen güzel bir farkındalık uyandırdı bende.
Sınır demek, sert bir tutum takınmak değilmiş.
Sınır kavramının yanında olması gereken kavramın empati ve sevgi olduğunu öğrendim.
Sırf bunun için bu bilgiye varmak için okunası.
