İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez İnce tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sizi uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Evin değişir, Şehrin değişir, yurdun değişir. Hiçbir yere ait hissedemezsin bazen. Uçmaktan yorulmus bir kuş gibi boyunu yuvanı ararsın. Tek ve gerçek yuvanın kendi kalbin olduğunu anladığında, işte o zaman asla giderilemeyeceğini anladığın bir yalnızlık kalır.
Hindistan’da Sanskritçe yazılmış Mahabharata DestanıAlıntı
“Yüzen iki ağaç parçası okyanusta karşılaşırlar ve bir süre sonra ayrılırlar. Annenle sen, kardeşinle sen, karınla sen, oğlunla sen aynı durumdasınız. Karını, babanı, dostunu çağırıyorsun ama yalnızca yolda bir karşılaşma bu. Hiçbir şey sürekli değil, senin bedenin bile. Hiçbir bağ zamana dayanmıyor.”
“Çünkü karakter kıyıların mamülü değildir. Karakter, dalgaların arasında doğar. Hani şu yıkıp geçen dalgaların. ‘Bir daha düşmek için bir daha ayağa kalkmanın ne anlamı var?’ diyen dalgaların. ‘Okyanusları geçmek senin için çok iddialı. Hiç şansın yok…’ diyen dalgaların. Ama gördüğün gibi… Kahramanlar ödülleriyle değil, yaralarıyla anılıyor.”
-Yasmin Mogahed, Afrika 2015
Haşlanan Kurbağa SendromuAlıntı
Meşhur bir deneye göre su dolu kocaman bir tencerenin içine atılan kurbağa, burada yavaş yavaş ısınmaya başlar. Su ısınsındıkça kurbağa da kendi vücut sıcaklığını suya göre ayarlayarak artırır. Ancak suyun sıcaklığı giderek yükselir. Kurbağa da içinde… Su giderek kaynama noktasına yaklaşıyordur fakat kendi vücut ısısını artırmaya devam eden kurbağa, yaşamsal fonksiyonlarını kaybetmek üzere olduğunun farkında değildir… Kurtulmak için yapması gereken hamle geciktikçe, bedeni giderek fonksiyonlarını yitirir. Böylece kurbağa haşlanarak ölür… Yani can vermekte olduğu koşullara alışkanlık ve uyum göstermeye çalışarak ölür kurbağa. Oysa kaynar suyun içine atılan diğer kurbağa, sıcak suya değer değmez can havliyle kendini dışarı atıp kurtulmayı başarmıştır. Bu kurbağayı kurtaran can havliyle ise diğerini öldüren ne? Suyun ısısını yavaş yavaş yükseliyor olması mı? Kurbağanın dışarı ne zaman çıkması gerektiğine karar verememesi mi?