Arturo Bandini
@Duysen
ODTÜ Matematik mezunu nev-i şahsına münhasır idealist ve kitapsever matematik öğretmeni
Gülmeyi unuttuğum anlarda yanlış yaptığımı anlardım. yanlış yaptığımı anladığımda ise, ağlamaya başlardım. Beni ağlatabilen tek şeyin çaresizliğim olduğunu keşfetmem uzun sürmedi. Umarsız gecelerimde yastığı başıma koyduğum her an " ben bunu hak etmedim" diye sayıklardım. sayıkladıkça hıçkırır, hıçkırdıkça aynalara bakardım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaybetmek kötü müdür diye düşündüm bugünlerde. İnsan olgunluğunu çoğu zaman kaybettiklerine borçlu değil midir? Bazı şeylerin değeri eğer kaybettikten sonra anlaşılıyorsa, neden kaybetmeyi dramatikleştirirler?
İnsan kendi varlığını azimle korumaya çalışacağından, dibe vurmadan kendini eleştirmekten kaçar ve kötülüklerini marifet zannetme eğilimindedir.
Halbuki her kaybediş yeni bir ayağa kalkıştır ve insanın hatalarından ders çıkarabilmesine fırsat tanır.
Bir insanın güçlü bir silkelenmeye ihtiyacı varsa, o insan için yapılabilecek en iyi şey onun kaybetmesini sağlamaktır.
hz. ömer zamanında bir adamını yanına çağırıp ona şöyle demiş:
"ben sana her gün bir altın sikke vereceğim sen de benim her gün yanıma gelip bana ölüm var ya ömer diyecek ve paranı alacaksın."
gel zaman git zaman adam görevini ifa etmiş, altın parayı cebine atmış.
günlerden bir gün adam yine "ölüm var ya ömer" deyince hz. ömer elini cebine atmamış ve para bekleyen adamına "artık gelmene gerek kalmadı." demiş. adam şaşırıp "niye gerek kalmadı ya ömer" deyince
"aynada ilk beyaz saçımı gördüm de ondan. artık ölümü unutmam." demiş.