Eskiden çok iyi anladığım, bana çok doğru gelen bir şeyi, başkası için yaşamanın mutluluğunu artık anlamıyordum. Neden başkası için yaşayacaksın ki? Kendin için bile yaşamak istemezken hem de.
İlk başlarda bu açık yürekli davranma çekingenliği kalbimi kırıyordu, ama sonra bunun samimiyetsizlik değil, samimiyete gerek duymamak olduğu düşüncesine alıştım.