Demet Akpınar
@EDemet55
Instagram: okuyanogretmen_hu
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öbür dünyayı düşünmeden önce bu dünyayı görmek ve anlamak istiyordum.
O benim için bir anneden daha fazlasıydı, savaştaki silah
arkadaşımdı.
Doğumdan sonra annemin durumu gitgide kötüye gitti. Evde hepimiz perişan haldeydik. Ev ölmüştü sanki. Saatin içini çıkarıp, akreple yelkovanı hareketsiz ve güçsüz bırakmaktan farksızdı bu.
Tiffany’de Kahvaltı – Truman Capote
Bazı kitaplar karakterleriyle hatırlanır, bazıları atmosferiyle. Tiffany’de Kahvaltı ise ikisini de aynı anda kurabilen nadir metinlerden biri. Capote’nin yarattığı Holly Golightly, edebiyatta özgürlük ile yalnızlık arasındaki o ince çizginin belki de en zarif temsillerinden biridir.
Romanın anlatıcısı olan genç yazarın gözünden tanıdığımız Holly, New York’un parıltılı sosyete dünyasında dolaşan, erkekleri yöneten, gizemli ve büyüleyici bir kadındır. Ama bu parlak görüntünün altında parçalı bir geçmiş vardır. Aslında adı Lulamae Barnes olan Holly, yoksulluk ve kaçışlarla dolu bir çocukluktan gelir; çok genç yaşta bir veterinerle evlenmiş, sonra da bu hayattan kaçarak kendine yeni bir kimlik yaratmıştır. Bu yüzden Holly’nin en belirgin özelliği “ait olmama” isteğidir.
Roman boyunca Holly sürekli aynı fikri tekrar eder: kimse kimseye ait değildir. Bu düşünceyi en açık şekilde isimsiz kedisi üzerinden anlatır. Ona isim vermez çünkü bir şeye sahip olmanın, bir yere bağlanmanın özgürlüğünü elinden alacağını düşünür. Ancak hikâlenin sonunda kediyi kaybetme korkusuyla söylediği “Birbirimize aittik biz” cümlesi, Holly’nin karakterindeki en önemli kırılma noktasıdır. Belki de romanın en güçlü anı budur.
Capote, Holly’yi romantize etmek yerine onu bütün çelişkileriyle gösterir. Holly bazen büyüleyici, bazen acımasız; bazen çok güçlü, bazen de kırılgan bir karakterdir. Özellikle “korkunç kırmızılar” dediği panik anları ve bebeğini kaybettiği süreç, onun maskesinin altındaki yalnızlığı açıkça ortaya çıkarır. José’nin mektubuyla birlikte Holly’nin kurduğu hayatın ne kadar kırılgan olduğu da iyice görünür hale gelir.
Romanın bir diğer dikkat çekici yönü anlatıcının Holly’ye duyduğu sessiz hayranlıktır. Anlatıcı çoğu zaman sadece gözlemler; Holly’nin hayatına tam olarak dahil