Nietzsche ve Dostoyevski, insanların anlam veremedikleri merhametsizliği karşısında çaresiz kalıp, insanlardan uzak durmayı tercih etmişler..
Goethe bu çaresizliği şöyle tanımlar:
Dünya Hassas Kalpler İçin Bir Cehennemdir..!
İnsanın paradoksu işte budur: Ne tamamen dünyada içinde yaşadığı ortamlara gömülmüş bir hayvan ne de havada kayrayla yüzen meleksi bir ipli kukladır; tam da özgürlüğünden dolayı, kendisini en nihayetinde ait olmadığı yeryüzüne çekip bağlayan dayanılmaz baskıyı hisseden özgür bir varlıktır insan.